tata i maks

Wakacje

2011-06-07T22:00:00.011+02:00

Jak Wam powiem, że nie pisaliśmy, bo nas trochę nie było to i tak nie uwierzycie. Niestety, nie da się blogować z telefonu, a komputera nie wzięliśmy. Ale zdradzę Wam, że:

- Maks nawet podczas siedmiogodzinnego lotu oka nie zmruży,

- zmiana strefy czasowej wpływa dramatycznie na skrócenie jego snu,

- w związku z powyższym odkryłem, że w Central Parku całkiem przyjemnie biega się o 5.30 rano, a takich (nie)szczęśliwców o tej porze jest więcej,

- po kilku dniach wsłuchiwania sią w angielskojęzycznych Maks zaczyna gadać po angielsku - przynajmniej on tak twierdzi,

- Maks wie, kto mieszkał w Dakota House,

- choć widać dwa, Maks twierdzi, że wodospady Niagary są trzy,

- i nawet małe lody mogą być baaaardzo duże.

Fotek parę

2011-04-29T15:21:00.013+02:00

Mama kiedyś powiedziała: jak już nie piszesz, to przynajmniej jakieś fotki byś wrzucił, bo babcia się dopomina. Nie wierzę, żeby babcia wnuka mogła zapomnieć, ale .... poza tym zgoda w naszym domu to norma, dlatego poniżej kilka (historycznych) niemalże zdjęć.

Dawno, dawno temu, jak jeszcze widać było trochę śniegu.

Nieco później, kiedy trzeba było zrzucić zbędne kilogramy z głowy.

To z kolei wcześniej, bo był karnawał.

Pierwsze ulepione przez maksa pierogi! Bravo Maks! (Babcia Ewa przysięga, że zrobił to sam)

Franklin

2011-04-09T17:37:00.002+02:00

Przez swoje całe żłobkowe życie i początek przedszkola, Maks nigdy nie miał przytulanki. Owszem, w domu królowała poduszka w kształcie baranka, a przy niej piesek, do którego lubił się przytulić także podczas dłuższej drogi (co mi przypomina jedną z deszczowych podróży, kiedy na parkingu przeszukiwałem bagażnik, bo przecież „piesek bardzo się za mną stęsknił”). Potem babcia Ewa sprawiła mu małego Franklina, który zdetronizował wszystkie poprzednie przytulanki. Franklin siedział sobie spokojnie przez cały dzień sam w łóżku i czekał na Maksa. Do czasu…

Nie było mnie parę dni w domu i kiedy nad ranem pakowałem Maksa do samochodu nie zwróciłem specjalnej uwagi na to, co ma w ręku. Weszliśmy do przedszkola, drugie piętro, Maks już w kapciach, gdy nagle słyszę: Zostawiłem Franklinaaaaaa! Oż ty… no dobra. Przyniosę, a syn będzie szczęśliwy. Akurat… To znaczy będzie, ale musi koniecznie ze mną pójść do samochodu. Ubieram go szybko, zakładamy buty i do auta. Jest, czeka uśmiechnięta zielona mordka. Bierzemy i do przedszkola. Szybko, bo pada. Nagle: Franklin spaaaaadł! Oż ty… na dodatek cały teraz brudny. Chyba Franklinowi niepisane pobawić się w przedszkolu. Co robić? Zawracamy do auta. Zostawiamy zwierzaka i obiecuję go wyprać wieczorem. Wchodzimy na drugie piętro, Maks markotnieje z każdym schodkiem. O co chodzi? No tak, Franklin. Wracamy do auta (żesz ty Franklin ^!_+^%$$#!!!). Biorę żółwia za fraki i do łazienki. Szybkie mycie i na kaloryfer. Tłumaczę Maksowi, że do drzemki Franklin wyschnie, co zostaje przyjęte z uśmiechem. No to buziak i pryskam. Przy aucie na chwilę się odwracam i sprawdzam, przez które okno mogę się dostać, jeśli kiedyś przyjdzie mi szukać Franklina w przedszkolu po północy…

Pobożne życzenie

2011-04-02T13:48:00.000+02:00

Niedawno byliśmy na nartach. Dojechaliśmy aż do Włoch, bo miało być słońce na stoku i dobre żarcie. Skończyło się na dobrym żarciu. Maestro Carlo, który uczył Maksa jazdy na nartach powiedział, że to najgorszy tydzień w całym sezonie. Właścicielka apartamentu zaklinała się, że czegoś takiego nie było wcześniej. I że oczywiście zaprasza w przyszłym roku. Będzie słonko :)

W środku tygodnia kiedy Maks zadowolony – bo jemu kaszel nie psuje nastroju w przeciwieństwie do opiekuńczej mamy - wrócił z narciarskiego przedszkola, pojechaliśmy zwiedzić Bolzano. W ramach zwiedzania weszliśmy na chwilę do katedry, która nawiasem mówiąc nie zasługuje na większą uwagę. W środku Maks zaczął śpiewać fragment ‘a pokój na ziemi!’ Potem zapytał, czy możemy zapalić świeczkę. To robota babci – pomyślałem.

- Ok, wrzuć monetę do tej skarbonki i wybierz świeczkę. A teraz poprosimy o zdrowie, żebyś już więcej nie kaszlał. Panie Jezu, żebyśmy byli zdrowi.

- Co?

- Jak zapalisz świeczkę to powiedz: Panie Jezu, żebyśmy byli zdrowi.

Nie zastanawiając się zbyt długo Maks podszedł do jakichś babuleniek, która odpalały świeczki i wypalił: Panie Jezu, żebyśmy byli zdrowi! Okazuje się, że nasza babcia jednak ma jeszcze trochę do zrobienia.

Kiedy już nacieszył się świeczką, wyprowadziliśmy go na świeże powietrze. Dopiero po paru głębszych wdechach przestał śpiewać swoją mantrę a pokój na ziemi!

Znak czasu

2011-03-31T20:17:00.001+02:00

Miarą upływu czasu od ostatniego wpisu na blogu niech będą następujące wydarzenia:

- zakończony sezon narciarski, który przyniósł Maksowi puchar za zdobycie…, no… za udział po prostu,

- nadejście kalendarzowej (a w przypadku naszej okolicy najprawdziwszej, słonecznej) wiosny,

- ostatni oficjalny skok Małysza, bo nie wierzę, że chłopina nie będzie chciał od czasu do czasu wpaść do Wisły Malinki i oddać „dwa równe skoki”.

Z lenistwa tłumaczyć się nie chcę, bo każdy przeżywa na dniach wiosenne przesilenie. Wybudzenie z długiego, zimowego snu zajmuje trochę, a tymczasem Maks zmienia się w prawdziwego chłopa.

Ostatnio powalił mnie swoją groźbą, kiedy zwróciłem mu uwagę, że nie powinien domagać się słodyczy na stacji benzynowej, bo nie po to go wypuszczam z auta, żeby sobie psuł zęby, co najwyżej może powdychać nieco benzyny lub ropy.

- Maks! Więcej proszę tak się nie zachowuj! Nie możesz obżerać się czekoladą, a do tego robić sceny na stacji, kiedy usiłuję sobie przypomnieć PIN przy kasie.

- Jak będziesz tak mówił, to nigdy Cię nie zaproszę do mojego pokoju! – skąd on to wziął – nie wiem.

Ale prawdziwym kamieniem milowym w życiu naszym i Maksa był niedzielny poranek. Nie dość, że całkowicie zignorował zmianę czasu (zwykle przestawiał swój zegar biologiczny i wstawał mimo wszystko o siódmej, lub przed) to po przebudzeniu wymknął się cicho do łazienki bez typowego wrzasku: tata, ja chce siku! – załatwił, co miał załatwić i UWAGA: nie proszony WYMYŁ RĘCE! Nauka nie idzie w las J

Gdyby jeszcze po wyjściu zgasił światło…

Bolek i Lolek

2011-02-24T21:18:00.004+01:00

Odwidziało się Maksowi ostatnio i w drodze do przedszkola nie śpiewamy już Hejdżud ani Letitbi. Teraz przerabiamy opowiadanie historyjek. To duże wyzwanie, bo piosenkę śpiewa się miło i z pomocą oryginału płynącego z głośników, a historyjkę trzeba z głowy.
- Tato, a opowiedz historyjkę o krokodylu.
- Dobra, ta historia opowiada o krokodylu i małym chłopcu, który miał na imię Bolek.
- I Lolek też?
- Nie Lolka tam nie ma. Był sobie mały chłopiec Bolek, który miał 3,5 roku.
- To tak jak ja!
- Właśnie. Bolek był bardzo krnąbrnym i niegrzecznym chłopcem, wyobraź sobie, że rzadko słuchał swoich rodziców. Kiedy tata go prosił, żeby nie ruszał czegoś, to Bolek zawsze robił na opak i np. tłustymi łapami - bo lubił jeść spaghetti z oliwą bez widelca - obłapiał wszystko w zasięgu wzroku, no w sumie rąk. Pewnego dnia Bolek wyjechał z rodzicami na wakacje do ciepłego kraju, w którym rosną tropikalne lasy. A w takich lasach czai się dziki zwierz.
- LEEEEEEW!!!!
- Na przykład. Albo krokodyl, który spaceruje sobie po lasku i ostrzy zęby na jakąś miłą przekąskę. Rodzice Bolka powiedzieli mu, żeby sam nie wychodził z hotelu i nie kręcił się koło małego stawu na skraju lasu. I co się stało? Czy Bolek posłuchał rodziców? Oczywiście nie. Podczas popołudniowej drzemki, kiedy rodzice myśleli, że Bolek słodko śpi, ten wymknął się cichaczem i udał na spacer opodal stawu. Tam, koło zwalonej palmy wylegiwał się niesamowicie silny i zwinny krokodyl. Od razu wypatrzył małego Bolka, który biegał coraz bliżej jego ostrych zębów. Bolek był coraz bliżej i bliżej i bliżej i nagle!!! Krokodyl ruszył do ataku i złapał małego Bolka swoimi zębiskami i schrupał w try-miga. A przecież gdyby tylko Bolek posłuchał mamy i taty, to by nie poszedł tam na spacer i krokodyl by go nie zjadł, prawda? Lepiej być grzecznym i słuchać rodziców, co?
- Tato!? A gdzie poszedł Lolek?

Miód

2011-01-20T22:33:00.002+01:00

Nawet małe dziecko wie, że cukier nie jest zdrowy. Co innego miód. Ponieważ pradziadek Maksa był bardzo dobrym pszczelarzem, Maks ma należyty do miodu szacunek i generalnie obejść się bez niego nie może. Łyżka miodu do michy porannej, druga wprost do buźki i od razu świat jest lepszy.

Na opakowaniu ulubionych płatków uśmiechnięta pszczółka obserwuje Maksa prowokując nieuchronnie dyskusję:

MAKS: Czy pszczoły robią miód?

TATA: Tak. Pszczoły są bardzo pracowite. Cały dzień harują i robią miód.

MAKS: A co robią osy?

TATA: ...hm, się op... balangują...

MAKS: Balanują? (czyt.baranują)

TATA: Nie. Ba-lan-gu-ją!

MAKS: A, bala-kłują!

Dlaczego?

2011-01-18T18:25:00.000+01:00

Są w telewizorni dziennikarze, którzy zadają pytania z częstotliwością 10 na minutę. Widzowie mogą myśleć, że więcej się nie da wycisnąć z minuty, ale nic bardziej mylnego. Maks w ringu z taką Moniką O. zasypałby ją tysiącem pytań i wykończył jeszcze w pierwszej rundzie.

Parę miesięcy temu weszliśmy w erę DLACZEGO. Maksowi się buzia nie zamyka i pyta:

- A dlaczego musisz lecieć do Warszawy?

- A dlaczego musisz pracować?

- A dlaczego będziesz spał w hotelu?

- Ja też chcę jechać do Warszawy. Dlaczego nie mogę z tobą lecieć do Warszawy?

Po całej litani wraca do pytania: A dlaczego musisz lecieć do Warszawy? Może tak bez końca. Ponieważ są to dla nas obu trudne rozmowy – kto lubi rozstania? – wolę, kiedy rozmawiamy o sprawach codziennych. Oczywiście mam swój limit wytrzymałości i po pewnym czasie przyjmuję strategię „odpowiedź powinna być wyczerpująca, szczera i przydługawa” i na pytanie nr 654 (jak również 213, 388 i 461 – bo pytania mogą sie powtarzać) w któryś ze styczniowych poranków: „A dlaczego ten samochód ma włączone światła?” cierpliwie odpowiadam:

„Przede wszystkim dlatego, żeby oświetlał sobie drogę. Dzięki temu będzie mógł w porę dostrzec zakręt, dziurę w drodze i dostosować prędkość do bezpiecznego poziomu. Skoro mowa o bezpieczeństwie, to światła ostrzegają innych uczestników ruchu drogowego. Kiedy np. wyprzedzamy jakiegoś zawalidrogę, musimy zachować zwiększoną ostrożność, a samochód nadjeżdżający z naprzeciwka jest nawiększym zagrożeniem. Jeśli będzie miał włączone światła, zobaczymy go z większej odległości. Ponadto w niektórych krajach przepisy drogowe wymagają, aby samochód miał zawsze włączone światła.”

Cisza. Jedna sekunda, dwie, trzy.

„Ej, tato! A dlaczego tamten samochód nie ma włączonych świateł?”

Rekord świata

2011-01-11T22:38:00.004+01:00

Każdy z nas to przeszedł. Niektórym to zostaje i nawet trafiają do sejmu. Zakładam, że Maks skończy lepiej w przyszłości i kiedy tylko mogę, wyłapuję te perełki i tłumaczę, że to nie tak.

Gramy w piłkę w pokoju. Nie wykorzystuję naturalnej przewagi w trosce o lampy i inne szkło, dlatego piłkę kopię lekko. Maks chwyta i woła: ZABRONIŁEM gola!
Po jakimś czasie nudzi mu się piłka i po prostu ścigamy się od kuchni do tarasu. W trosce o szczęśliwe dzieciństwo Maksa, maksymalnie zwalniam i Maks wygrywa: WYGONIŁEM ciebie!

Ale najlepszy jest, kiedy bawi się sam. Zaczyna odbijać kijkiem balona i krzyczy: UBIŁEM rekord świata!
Nie wytrzymuję i wołam z kuchni: mówi się "pobiłem".
Maks: ODBIŁEM!
Powtarzam kolejny raz: nie, mówi się "pobiłem"!
Maks (dumnie): OBIŁEM rekord świata.
Może jednak skończy w parlamencie...

Epoka lodowcowa

2011-01-06T22:00:00.005+01:00

Za oknem (u nas) odwilż, topi się śnieg, lodu coraz mniej, a Maks życia bez 'Epoki lodowcowej' sobie nie wyobraża. Przez jakiś czas był dinozaurem Rudim, dość długo pochłaniała go rola tygrysa Diego, ale od tygodnia Maks to Buck - dla przypomnienia: opos z trzeciej części, który zwalcza Rudiego. Kiedy mu zarzuciłem przy śniadaniu, że je zbyt wolno jak na dzielnego Bucka, odparł na to, że on jest Buckiem, który je p-o-w-o-l-u-t-k-u.

Jedziemy razem z mamą i Maksem do pracy/przedszkola. Maks z tyłu syczy, warczy - generalnie cały zestaw dźwięków zwierzęco-dinozaurowych. Mamy tak w domu już od jakiegoś czasu.

Pytam: Kto tam z tyłu tak hałasuje?
Maks: To ja BUCK!!! - a po chwili dodaje - Tato, mamo, ja jestem Buck, to wy też jesteście oposami.
Mama do mnie: Kim chcesz być? Zdzichem, czy Edkiem?

Jak rozpoznać grzecznego chłopaka?

2011-01-03T21:12:00.002+01:00

Mógłbym się tu rozpisać, ale sami zobaczcie, jak Maks rozpoznaje. Wystarczy?

Cicho-sza

2010-12-28T12:39:00.004+01:00

28 grudnia, nad ranem
Typowa sielanka - wolne, można by pospać do ... no właśnie. Maks jak zwykle, gdy nie trzeba wstawać do przedszkola, budzi się wcześniej i jedynym ratunkiem (czyt.możliwością przedłużenia drzemki) jest zaproszenie go do naszego łóżka.

godzina... gdzieś przed siódmą
Maks ląduje u nas. Piesek przytulanka też. Nowa poduszka z Zygzakiem też.
Godzina 7.03
Maks (wyraźnie rozbudzony): Ej, tato! Możemy odsłonić żaluzje, żeby zobaczyć czy jest już jasno?
Tata (wyraźnie zmęczony): Maks... cichutko...

Godzina 7.04
Maks (teatralnym szeptem): Ej, tato! Odsłonimy, żeby zobaczyć, czy już jest jasno?

Kawa po wiedeńsku

2010-12-26T11:35:00.003+01:00

W przedświątecznej atmosferze (w zeszłą niedzielę) wpadliśmy w drodze do PL do starego Franciszka Józefa, a naprawdę do małego Fabiana, którego Maks już kiedyś poznał, ale zdążył był zapomnieć. Przez całą drogę z gór Maks, pamiętając panią przedszkolankę z hotelu, dopytywał, czy aby ciocia i wujek i Fabian mówią po polsku :) Na szczęście mówią.

Chłopaki wykorzystali tradycję świąteczną i spoili się grzanym winem, zaliczyli parę kolejek na karuzeli przy 10-stopniowym mrozie i porządnie pokłócili o krokodyla, który wpadł oko Maksowi a stanowi własność Fabiana.

Biorąc pod uwagę, jak bardzo Maks przypomina krokodyla czołgając się po ziemi, rozdziawiając szeroko paszczę - jemu taki krokodyl się po prostu należy! I co się okazało po paru dniach? Że spod choinki wypełznął jeden taki zielony i siadł na plecach Maksiowi. Radości nie było końca.

Literki

2010-12-18T23:40:00.001+01:00

Wiecie, że Maks zna litery. Musiałem już kiedyś Wam o tym wspominać, ostatnio zaczął nawet składać słowa. Trenowaliśmy długo m-a-m-a, czyli razem MAMA. Potem był M-a-k-s, potem t-a-t-a, a od jakiegoś czasu sam pyta jak się pisze to, albo tamto. Jego ulubiony znak drogowy, to oczywiście STOP.

Kto z Was nie ucieszyłby się, gdyby Wasz trzy-(i pół)-latek zupełnie naturalnie próbował przeczytać kolejne słowa. Niedawno sobie przypomnieliśmy z mamą, jak odebrała Maksa z przedszkola jeszcze przed erą śniegu, ale za to w deszczu, a ten w drodze do samochodu, czytał nazwy każdego modelu, jaki zobaczył.

- Świetnie - mówię - wiesz, tak sam od siebie zabiera się za czytanie. To oznacza, że to mu się podoba.

- No tak, ale nasz samochód stał na końcu parkingu...

Narty Małysza

2010-12-17T17:21:00.013+01:00

Od paru dni doświadczamy typowego narciarsko-żołnierskiego rytmu zimowych wakacji. Pobudka, śniadanie, zakładanie - nie wiedzieć czemu - niewygodnych butów, pakowanie Maksa na sanki i wymarsz do wyciągu. Śniegu co nie miara, mróz z nami jest też. W takiej leniwie-wypoczynkowej scenerii pokazujemy Maksowi, że zimą nie ma to jak narty.

Z bólem w krzyżu męczymy się nie mniej niż Maks, bo narciarskie przedszkole, które przez telefon brzmiało: "tak, nawet Wasz 3.5 letni syn może brać udział w zajęciach na śniegu, potem lunch i znowu śnieg, pełna opieka do godz. 15" na miejscu okazało się być ofertą: "kurs z opieką tylko dla dzieci powyżej 4-tego roku, a wasz syn może wykupić prywatne lekcje". Od czego jednak jest plan awaryjny... Maks z nami przed południem na górze, a od 13-tej w hotelowym przytułku dla dzieci. Aby go nie zniechęcić do białego szaleństwa, dawkujemy mu je ostrożnie. W sumie więcej czasu zajmuje nam przerwa na jedzenie niż zjazdy Maksa, ale od czegoś trzeba zacząć.

Widać jednak, że Maks nie tak sobie wyobrażał jazdę na nartach. Bez przerwy dopytuje, kiedy zaczniemy skakać. Co chwilę krzyczy, że widzi Małysza, bo wszyscy mamy na głowach kaski i gogle. Coś musi być w tych skokach, skoro Maks uparcie twierdzi (cytuję): "Chsiałbym być Adam Małyszem."

Było nas trzech...

2010-12-09T00:39:00.015+01:00

Tym razem to mama wyjechała zostawiając nas samych, dwóch a właściwie trzech bałwanków na gospodarstwie. Mamy z Maksem i tym trzecim do woli piwa, wina i mleka. Oczywiście tęsknimy, każdy na swój sposób, ale jest miło.
W ramach zabaw na świeżym powietrzu Maks najadł się śniegu...

a tata pokazał jak się robi klasycznego bałwana (sic!)

Ale najważniejsze, że codziennie mamy czas tylko dla siebie, na prawdziwie męskie rozmowy. Kiedy poszliśmy wczoraj na pizzę, Maks powiedział, że jak będzie duży, to też będzie lubił piwo. Tak jak mówię, prawdziwie męskie rozmowy...

Nie padze w Hadze

2010-11-28T22:09:00.000+01:00

Udaliśmy się przed tygodniem z gospodarską wizytą do Staśka i Majki. Długo nie zabawiliśmy, ale byliśmy na plaży,

umalowano dzieciom gębule,

dzieci rozniosły ciastolinę po całym domu

...i zwiedziliśmy (całą) Holandię.

Jeśli nie macie zbytnio czasu, to tak wiele można zrobić w 24h tylko w jednym mieście - Hadze.

Aha! I okazuje sie, że wcale nie zawsze tam padze...

Czym kończy się szczepienie?

2010-11-26T21:31:00.012+01:00

Tutejsi lekarze (jeszcze do wczoraj) prowadzili akcję protestacyjną z nieznanych mi powodów. Biorąc pod uwagę, ile przychodzi płacić za wizytę choćby u lekarza rodzinnego, zakładam, że nie chodzi o pieniądze. A jeśli nawet im brakuje, to znam miejsce, gdzie można je znaleźć: ginekolog mamy Maksa, nawet jeśli pracuje na ćwierćstrajkowego gwizdka: fju-fju.

Ostatnio musieliśmy mimo strajku udać się z wizytą (metodą kto pierwszy, ten lepszy, zamiast umówionej godziny). Kiedy już znaleźliśmy się u pani doktor, Maks tradycyjnie sprawdził stan techniczny zabawek, planując, którą tym razem będzie chciał schować pod pazuchą. Tyle, że nie było okazji, bo wizyta krótka - szczepienie przeciw grypie. Pani doktor fachowo wkłuła się w Maksiowe udo i po minucie (i nie strajkowej kwocie) już nas nie było.

W drodze powrotnej tłumaczę misiowi (na otarcie tych dwóch łez w gabinecie), że dzięki szczepionce będzie zdrowy i silny. Maks przyjął to ze zrozumieniem i pochwili dodał od siebie: "No właśnie i będę miał długie nogi!".

Savoir vivre

2010-10-22T22:43:00.006+02:00

Nie powiem, takim synem jak Maks trzeba się chwalić. Pokażcie mi dziecię w jego wieku, które recytuje co wolno, a czego nie wolno robić dzieciom. Jedna z ulubionych książeczek Maksa (czyli taka, którą przynajmniej przez tydzień "czytał" od deski do deski), to zbiór zachowań - jak by powiedział jeden taki - wysoce nagannych i niepożądanych przez starszyznę.

Zapytajcie Maksa, czym grozi machanie widelcem przy stole: "no bo chłopcyk wbił widelcyk dewtynce w oko". Albo dlaczego nie powinno się zaglądać do pralki: "no bo chłopcyk wpadł do środka i potem płakał."

Ale najlepsze jest rozwinięcie starego porzekadła, że przy jedzeniu się nie gada... Wczoraj przy kolacji:

MAMA: "co robiliście dzisiaj z Richardem?"

MAKS: "nie powiem Ci, bo mam pełno w buzi"

MAMA: "dobrze synku, to poczekam"

MAKS: "no, nie mogę Ci powiedzieć, bo przy jedzeniu się nie gada, bo się w brzuszku źle układa" - trajkoce Maks z wypchaną po nos buzią.

MAMA: "dlatego mówię, że poczekam, aż zjesz..."

MAKS (ze łzami w oczach): "ale nie mogę powiedzieć, bo mam pełno w buzi!!!" - ciągnie bez końca Maks wymachując widelcem, bo przecież dziewcynki i tak nie ma w pobliżu.

Przedszkolak

2010-10-19T22:57:00.001+02:00

Od wakacji Maks już nie chodzi do żłobka. Zyskaliśmy wielki argument w negocjacjach z synem, bo to, co wypada małym dzidziusiom, nie przystoi przedszkolakom. Na przykład małe dzieci trzeba rozbierać do kąpieli, a przedszkolaki ściągają ubrania same. Małe dzieci w żłobku nie palą papierosów, a przedszkolaki... w sumie też nie palą jeszcze.

Na wypadek, gdyby Maks miał się zgubić podczas spaceru, nauczyliśmy go, że jego przedszkole to garderie. Zapyta taki policjant, to będzie wiadomo, dokąd zawieźć. Bo na pewno chciałby tam wrócić, ba, czasem myślę, że mógłby - ku naszej radości - tam zostawać na noc. Ile razy odprowadzam go rano do przedszkola, żegna się ze mną: "do zobaczenia! Do jutra!".

Największą zmianą dla Maksa jest Richard, miły gość, który opiekuje się poranną grupą. A przecież w żłobku były same panie. Kiedyś na schodach (sala Maksa jest na drugim piętrze) powiedział mi z super poważną miną: "ej tato, a tu są inne Richardy". Przedszkolaki mają swoją logikę.

Jak to dobrze, że jest mama

2010-10-14T21:15:00.009+02:00

Zaprzeczyć sie nie da: rozleniwiliśmy się okropnie. Celowo używam liczby mnogiej, bo wychodzi, że winnych jest więcej niż ja jeden. Po paru tygodniach od ostatniego wpisu, w końcu nawet mama Maksa zareagowała i wierci dziurę w brzuchu. Trzeba pisać. Jak to dobrze, że jest mama.

Mógłbym Wam opisywać wiele godzin, co się u nas działo, ale pamięć ulotna i nie dam rady sobie przypomnieć, gdzieśmy nie byli i czego nie robili. Ooo, np. oficjalną parapetówkę w końcu zoorganizowaliśmy z ponad półrocznym opóźnieniem. Udało się, bo jesień łaskawa. Ooo i grzybów trochę mamy na zimę zasuszonych. Ooo i najważniejsza zmiana - przecież Maks od paru tygodni chodzi do PRZEDSZKOLA - to jednak zasługuje na oddzielny wpis.

Od paru nocy wcielamy w życie wojskowy dryl. Maks, który jest przyzwyczajony do spania we własnym pokoju, bo przebudzeniu o trzeciej, czy piątej nad ranem ryczy jak lew z reklamy batonów i autorytarnie stwierdza, że dalej to on będzie spał, ale z nami. Twardo go przekonujemy, że to se ne da. Odnosi to skutek, ale co się trzeba nachodzić i nanegocjować... Dziś, po raz kolejny obudził nas lew nad ranem i nie mając sił na wędrówkę kopnąłem w kostkę mamę, która ruszyła na pożarcie do klatki, w której trzymamy Maksa, a ja mogłem przykryć głowę jej poduszką i spróbować odpaść na nowo w krainę snu. Jak to dobrze, że jest mama.

Ej

2010-09-14T22:54:00.000+02:00

Wychowanie dzieci i młodzieży wymaga cierpliwości i konsekwencji. Chcielibyśmy, żeby Maks wyrósł na kulturalnego i elokwentnego osobnika. Stąd, powtórzę: cierpliwie i konsekwentnie, wysłuchujemy go za każdym razem, kiedy ma coś do powiedzenia - a ma zawsze - i poprawiamy, jeśli trzeba.

Od jakiegoś czasu usiłujemy zwalczyć przykry zwyczaj rozpoczynać rozmowę od "Ej!"

- Ej, a pamiętasz, jak byliśmy na basenie... no fajnie było.

- Maks, nie zaczynaj zdania od "Ej". Możesz się obejść bez tego.

- Ej, patrz! Tam jest krowa!

- Maksio - interweniuję ponownie - nie mów do mnie "Ej patrz". Lepiej powiedzieć: "Tato, popatrz, tam jest krowa".

- Ej, tato, patrz jaki konik tam jest koło krowy.

Grzybobranie

2010-09-12T21:56:00.006+02:00

Może nie uwierzycie, ale nie wszędzie można zbierać tyle grzybów, ile by się chciało. Tutejsze przepisy nie pozwalają w siatce przenosić więcej niż... uwaga... 1kg na grzybiarza! Wysypały się grzyby, szkoda tylu nie zebrać. Dlatego warto zabierać do lasu potomstwo, w końcu kilo na głowę to kilo. Przy okazji dziatwa poznaje las, pająki, żabki, muchomory.

Całe szczęście, że to nie polowanie, bo Maks gaduła przepłoszyłby wszystkie zwierzęta:

- A mogę zobaczyć czy jest jadalny?

Albo:

- Oooo... ale ładny grzybek.

Albo:

- Ten chyba jest trujący.

Tylko na chwilę odebrało mu mowę, kiedy tata Mikołaja znalazł największego prawdziwka w lesie. Ale kogo by nie zatkało...

Szarik i Leon

2010-09-05T20:28:00.010+02:00

Jesteśmy już dawno po wakacjach, a co chwilę wracają wspomnienia. Głównie dzięki Maksowi, który co rusz zaczyna:
- A pamiętasz, jak byliśmy w takim wakacyjnym domku? Mhh [jego ulubione słówko ostatnio]. I jak bawiłem z Brunem i Iwem? [typowy dla Maksa brak 'się']
- I zdaje się, że tam były jakieś psy. Pamiętasz jak się nazywał ten piesek, który do nas przychodził codziennie? - sprawdzamy jego pamięć.
- Mhh. On nazywał się Leon. I był taaaaaki duży. Mama... a jak się nazywał piesek, taki nie-Leon?
Skubany pamiętał o koledze Leona, którego nam nigdy nie przedstawiono po imieniu.
- Szarik! - wypaliła mama.
- Tak jak ten piesek, gdzie panowie strzelają?
- ...tak - nieśmiało przyznaliśmy, nie mając wcześniej pojęcia, że Maks zna pancernych.
- To szariki są dwa?

Mistrzostwo świata

2010-08-18T09:27:00.000+02:00

Prawdziwe mistrzostwo świata, oczywiście nie mające nic wspólnego z mundialem sprzed miesiąca – to wyjazd na wakacje i chwilowe porzucenie dziecka. Nie mam na myśli pozostawienie potomstwa pod sklepem lub w sklepie, ale przerzucenie ciężaru całodobowej opieki na babcię. Żeby nie było – babcia BARDZO chętnie w takowym procesie uczestniczy, a przy jej boku Maks znowu staje się najbardziej uroczym dzieckiem na świecie, takim co to nie marudzi, wszystko je za dwóch, dobrze śpi, jest grzeczny itp. W tym czasie pozbawieni tego szczęścia rodzice udają się na zasłużony kilkudniowy wypoczynek celebrując zbliżającą się wielkimi krokami rocznicę ślubu. Ach gdybyście jedli z nami wczoraj kolację – mówię Wam: Mistrzostwo świata!

Oczywiście mama nie uśnie, jak nie zadzwonimy do lasu, gdzie z babcią pomieszkuje teraz Maks. Zwłaszcza, jak burza przechodzi za naszym oknem i cholera wie, czy u Maksa nie jest podobnie. Co te mamy mają, że nie mogą wytrzymać bez wiadomości nawet jednej doby. A tutaj tak przyjemnie i można się wyspać...

Po paru dniach szczęście nasze się kończy. Za parę chwil wyjedziemy i po paru godzinach zobaczymy się z Maksem. Jeszcze tylko spakować walizkę, do której wrzucimy czajnik, bo nasz - trudno uwierzyć - zaczął przeciekać, a ten w hotelu cudo - prawdziwe mistrzostwo świata.

Ech, jak dobrze być na wakacjach...

2010-08-16T21:36:00.025+02:00

Im dalej od domu, tym bardziej jest nieprzewidywalny nasz syn. Dobrze wiecie, że dzieci lubią swoje łóżeczko, wannę, kawałek przestrzeni, na której zawsze mogą bezkarnie rzygnąć i ogródek, gdzie stoi sprężysta trampolina, obok której siusiamy. Zmiana otoczenia (o klimacie nie wspominam, bo mieszkamy praktycznie na wsi, biorąc pod uwagę częstotliwość występowania różnorakich zwierząt) każdemu robi dobrze. Nawet jeśli trzeba zrezygnować ze swojego łóżeczka i wanny, Maks chętnie wyrusza z domu. To znaczy... nie zawsze, bo przed dwoma tygodniami, kiedy spakowani jedliśmy śniadanie tuż przed podróżą, stwierdził, że nie chce jechać na wakacje nad jezioro, gdzie będą Bruno i Iwo i mała Antosia, no generalnie on ma muchy w nosie i już.

Ale ruszyliśmy i początek naszych wakacji był wyśmienity. No bo jak mogłoby być w miejscu wręcz idealnym: w środku lasu, nad małym jeziorem, ze sklepem oddalonym o 5 km ("U Zenka", który i tak omijaliśmy, bo na rowerze parę kilometrów dalej, to większa frajda dla pedałujących i tych w fotelikach z tyłu). Nasze lokum jest bez tv, ptaszki ćwierkają niezagłuszane przez innych wczasowiczów (bo tych można zliczyć na palcach jednej, no... góra trzech rąk)... czy mam pisać więcej?

Maks zamieszkał w domku ze swoim PRZyjacielem Brunem. Chłopaki bez ceregieli uzgodnili, że Bruno włącza syrenę o piątej - lubi wtedy sobie coś przekąsić, po czym dalej śpi, a Maks równiuteńku o 6.29 wstaje. Po prostu. KAŻDEGO DNIA!!! Dżizas. Wynalazcom laptopa i przenośnych dvd chciałbym z tego miejsca serdecznie podziękować za ich wkład w nasze życie, choć kierowani zdrowym rozsądkiem i rodzicielską troską o normalny rozwój dziecka, nie włączaliśmy urządzeń nadawczych do godziny 7.30. Nie wiedzieć czemu, małoletni mają nad ranem tyle energii, że gdyby ich podpiąć pod jakąś nowatorską instalację produkującą energię elektryczną, to już teraz moglibyśmy z łatwością dostarczać 'czysty prąd' dla połowy Europy.

Po parodniowym treningu nawet mama się budziła tuż po szóstej. Ech, jak dobrze jest na wakacjach.

i po żłobku...

2010-07-30T21:24:00.017+02:00

Przychodzi tak czas w życiu każdego mężczyzny, że trzeba odejść ze żłobka. Łezka w oku się kręci (mamie), bo oto dziś Maks opuścił mury pierwszej uczelni. A jeszcze nie tak dawno zaczynał swoją przygodę żłobkową. Och, jak ten czas leci...
Przez ostatnie dni dopytywał rano w samochodzie, czy dzieci będą śpiewały dla niego joyeux anniversaire? Nie może zaakceptować nawyraźniej, że urodziny ma się tylko raz w roku.
Dziś znowu (a jechaliśmy we trójkę) pyta:
- Tato... a będą śpiewać dzieci joyeux anniversaire?
- Nie synku, nie będą, bo nie masz dziś urodzin.
- Mamo... dzieci będą śpiewać joyeux anniversaire?
- Nie. Dzisiaj nie.
Na co nasz mały trzylatek: - Jak nie, to nie.

PS. Dzieci dziś zrobiły sobie z Maksem zdjęcie pamiątkowe krzycząc Au revoir! Jak wrócimy z wakacji, to znajdziemy jakiś skaner żeby Wam pokazać.

Nowy lokator

2010-07-27T22:55:00.002+02:00

Od tygodnia mieszka z nami Jonas, a może Janos… my – jeśli po imieniu –nazywamy go Janusz. Nasi Szwedzi wyjechali na długie wakacje i zostawili nam swoją świnkę morską.

Znacie te historie, jak po powrocie z wakacji chomik odebrany od cioci okazuje się mieć inną płeć, a rybki pływające w akwarium są w nieco innym kolorze niż przed wyjazdem? Mamy jeszcze parę dni (do naszego wyjazdu, kiedy świnkę przejmą następni w kolejce), żeby świnkę utrzymać przy życiu. Z Maksem nie jest to proste, bo ten jak tylko zobaczył, że karmimy świnkę, zaczął eksperymentować i bez naszej kontroli dałby jej do zjedzenia nawet iPoda. Robi to z czystej sympatii, bo widać, że się polubili. Maks teraz codziennie rano i po powrocie ze żłobka wita się z Januszem: „Dzień dobry świnko morsko!”

Świnkę puszczamy po powrocie do domu na trawkę. Żre zielone niemiłosiernie i gdyby ją tylko przetrzymać w ogródku cały tydzień, obeszłoby się bez koszenia. Tylko, gdzie byśmy kupili przed wyjazdem takiego Janusza?

‘Gdzie pójdziemy, jak wyśpimy?’

2010-07-22T22:57:00.004+02:00

Skończyły się czasy, kiedy Maks uczestniczył w życiu rodzinnym nieświadomie. Oto przed Wami bardziej dojrzały Maks, który lubi wiedzieć, co będziemy robić po powrocie ze żłobka, co się stanie jutro i gdzie pójdziemy w sobotę. Bez tego trudno go przekonać, że trzeba już wstać (po siódmej od poniedziałku do piątku), skończyć zabawę i pójść do kąpieli (codziennie ok. 20) albo zjeść cały posiłek (rano, w południe, wieczorem). Na szczęście dni tygodnia przećwiczyliśmy już jakiś czas temu, dzięki czemu omówienie tygodniowego planu zajęć nie nastręcza większych problemów.

Konwersacja z minionej środy:
- Tatooo... (strasznie to lubię, jak do mnie się tak zwraca). Gdzie pójdziemy, jak wyśpimy?
- Jutro jest czwartek. W czwartki idziemy do dzieci.
- A potem?
- Potem? No, co robimy w piątek?
- W piątek idziemy do dzieci?
- Hmm. Tak jak w poniedziałek, tak jak we wtorek… pamiętasz, wczoraj byłeś u dzieci. Dzisiaj też bawiłeś się z nimi w ogródku. A dziś jest środa. A po piątku będzie…
- … sobota… w sobotę jedziemy na duży plac zabaw? Na rurkę?
- Tak. A w niedzielę… gdzie pojedziemy… jak myślisz?
- Na baseeeeeen! Jupi-jej! (powtarza to ostatnio dość często – wydaje mi się, że jeden z jego zabawkowych młotków wydaje taki odgłos).
- Ale żeby mieć siłę na pływanie musisz się wyspać, a rano zjeść pełną michę. OK? No to dobranoc.
- Dobranoc – odpowiada, by po chwili zacząć od nowa – Tatoooo… A gdzie pójdziemy, jak wyśpimy?

Urodziny

2010-07-19T22:23:00.000+02:00

Gdzieś pomiędzy drugą turą wyborów a końcem mistrzostw w RPA Maks obchodził swoje 3-cie urodziny. Impreza kameralna, jeśli oczywiście za taką uznać grupę prawie dziesięciorga dzieciaków w wieku od 2 lat wzwyż. Uff. Maks nawet nie przypuszczał, że w naszym ogródku może stanąć prawdziwa trampolina, na której uwielbia skakać. Tata też próbował, ale obserwatorzy donieśli, że dno trampoliny w tym czasie prawie dotykało ziemi, więc żeby nie kusić losu...

Imprezę, ze względu na panujące w tym dniu (miesiącu!) warunki atmosferyczne, okraszono lodami i wszelkiej maści napojami chłodzącymi. Nie grillowaliśmy, bo nie było pewności, co do tego, kto kogo grilluje, my kiełbaskę, czy ona nas.

Po głosowaniu 20 VI i 4 VII, przez dwie kolejne niedziele upierał się, żeby jechać do ambasady na wybory. To się nazwa prawdziwie obywatelska postawa. Bo żeby sobie czasem poprzeklinać przed telewizorem, trzeba najpierw postawić krzyżyk w kratce większej bądź mniejszej (sic!).

Nie wiedzieć jednak czemu, Maks generalnie olał mistrzostwa, choć w naszym domu nie tylko tata, ale i mama chętnie je oglądają. Jego stosunek do gry na trawie wynika zapewne z tego, co oprócz kopania piłki na trawie robić można.

Zmęczony

2010-06-08T16:05:00.000+02:00

Miód z konfiturą na serce rodzica, kiedy dziecko samo przyznaje się do tego, że należy już udać się do łóżeczka na spoczynek. ‘Maksio jest zmęczony’ – zdarza nam się słyszeć od czasu do czasu. Wtedy grzecznie idzie na popołudniową drzemkę, dając rodzicom trochę wytchnienia w weekend. Maks kojarzy doskonale, że najlepszym lekarstwem na zmęczenie jest sen.

Oczywiście nie zawsze łatwo go zaciągnąć na piętro, ale jak już tam się znajdzie, reszta idzie jak z płatka. Kąpiel, piżama, mycie zębów i hop do łóżeczka. Przed zaśnięciem wypowiada swoiste zaklęcie, po którym mama/tata może już wyjść z jego pokoju. Wzięło to się z tego, że musieliśmy go kiedyś ściemniać, żeby został sam. Zaczęło się niewinnie od ‘tata idzie zrobić siku’. Maks dodawał ‘a Maksio pokeka’ [‘poczeka’ – tłum.]. Potem któraś z babć wprowadziła hasło ‘muszę ugotować obiadek’ i odzew Maksa: ‘tak, dla Maksia’.

Ponieważ teraz Maks już rozumie znaczenia słowa ‘zmęczony’, musiało ono trafić do wieczornej litanii, która (oczywiście dopiero po odczytaniu Franklina, wieczornych uściskach i buziakach) brzmi mniej więcej tak: ‘A teraz idź zrobić siku i kupę. A potem gotuj obiadek dla Maksia, mamy i taty. I idź do łóżeczka, bo jesteś zmęczony!’. Dzieci już od małego potrafią zatroszczyć się o rodziców.

2 (+2) kółka

2010-06-03T21:56:00.000+02:00

Pamiętacie kłopoty Maksa z rowerkiem w zeszłym roku? To już historia, Maks dostał później na urodziny super rower – czerwona błyskawica, który, odkąd zrobiło się cieplej i pod kask nie trzeba wciskać czapki, jest w użytku za każdym razem, kiedy wychodzimy na plac zabaw. Trochę to trwało, zanim przekonaliśmy go do tego, że rower wprawiać w ruch można samemu. Ale za to jak teraz pędzi!

Dla jego bezpieczeństwa nauczyliśmy go hamować, gdy zjeżdża z dużej górki lub zbliża się do przejścia. Z tym ostatnim jeszcze musimy poćwiczyć, bo bywa, że zatrzymuje się dopiero tak gdzieś około na grzywie zebry, licząc od zadu.

Na razie działa hasło STOP, HAMUJ albo ZATRZYMAJ SIĘ! Ostatnio się zapomniałem i wołam za nim:

- Zwolnij!

- Dzwonij?

- Zwolnij Maks.

- Dzwonij? – i zrobił dzyń-dzyń dzwonkiem, a ja lecę zdyszany za nim.

- Maks, kiedy mówię ZWOLNIJ, to oznacza, że masz zmniejszyć prędkość!

- Prędko?

- Chryste, HAMUJ!!!!

Samolot

2010-05-30T09:08:00.016+02:00

Nie wiem jak Wasze dzieci, ale Maks czerpie ogromną porcję radości z podróży samolotem. Oczywiście przy wieczornym locie, a kiedy wracaliśmy z Barcelony lądowaliśmy przed północą, statystyczne dziecko zasypia na kolanach mamy, bądź na fotelu, prezentując idealny zwis na opinającym pasie. Maks w tej grupie jest tzw. dopuszczalnym błędem. Idę o zakład, że nawet gdybyśmy polecieli do Australii, to byłby jedynym na pokładzie, który nie zmruży oka - poza pilotem oczywiście, choć tych przecież jest dwóch.

Czas na pokładzie Maks wykorzystuje między innymi do sprzątania, nie ufając obsłudze samolotu...

Dzielnie walczy z pasem bezpieczeństwa, kontestując konieczność zapinania podczas turbulencji...

Po przejęciu aparatu pochłania go bez reszty fotografowanie...

Oczywiście, nie obyłoby się bez typowego bredzenia o późnej porze. Maks po chwili studiowania instrukcji postępowania na wypadek awaryjnego lądowania powiedział, że chciałby być 'wysportowany jak pan na obrazku'...

Foka

2010-05-26T16:28:00.008+02:00

‘Nie chcę do Barcelony…’ – z takim nastawieniem zabraliśmy juniora do krótki wypad do Katalonii. Maks od miesięcy ma kilkudniowe fale, kiedy NIC nie chce. Bywa, że po obejrzeniu strażaka Sama, stwierdza, że i tego już oglądać nie chce. Dla nas to sygnał, że albo jest chory, albo (częściej), że włączył marudzenie.

Nie odwołalibyśmy wyjazdu tak czy owak, więc na weekend wylądowaliśmy w Barcelonie w poszukiwaniu uliczki, z której jakoby miałby wyskoczyć Boniek. Maks, od małego wychowywany w okolicy … jakby to ująć… podmiejskiej, dość żywo reaguje np. na tysiąc motorów i skuterów na minutę. Jeszcze lepiej jest w metrze, którym już w paru miastach w końcu jechał, ale chyba tym razem najbardziej się przejął. Mnóstwo radości dostarczaliśmy innym pasażerom, kiedy za każdym razem po opuszczeniu wagonu siadaliśmy na ławeczce, żeby poczekać na odjazd pociągu, no i koniecznie z nim się pożegnać, machając. Wyobrażam sobie konsternację obsługi metra obserwującej podejrzane zachowanie na peronie, ale być może są przygotowani na taką okazję…

Oczywiście, że 3-letniemu brzdącowi większą frajdę sprawia papuga w klatce na La Rambla, albo dwupiętrowy autobus bez dachu obwożący turystów wokół Sagrada Famiglia, niż którakolwiek z turystycznych atrakcji. Z wyjątkiem jednej - ostatniego dnia poszliśmy do zoo i tam podobało mu się absolutnie wszystko, np. małpy, o których wcześniej wiedział tylko, że skaczą niedościgle i robią małpie figle. A tu proszę: drapią się po głowie, albo po plecach! Kto by pomyślał…

Najlepsze nas spotkało, kiedy sobie zrobiliśmy przerwę nieopodal basenu z fokami. Maks zajadał loda i wciskał starą śpiewkę, jaki to on jest silny. Za chwilę jednak przyznał, że to nie koniec jego możliwości i kiedyś będzie silny jak foka. Potem (to już chyba wpływ słońca) dodał:
- Maksio będzie foką!
- Kiedy będziesz foką? – zapytała wystraszona mama.

- Za 3 minutki!

Patrz! Jakie ma wielkie zęby!

Dinozaury i Litwini

2010-05-16T18:52:00.008+02:00

Po długiej nieobecności odwiedzili nas Litwini w nieco powiększonym od ostatniego razu składzie (chodzi o małego Gabrysia). Starszyzna: Dominikas i Maks dogadują się po francusku, mały Gab rozumie, ale jeszcze nie mówi. W ramach dobrze pojętej walki z niedoborami wody na całym świecie, trzech maluchów zmieściło się razem w wannie, czego nie omieszkamy im przypomnieć po maturze :)

Przez zupełny przypadek (bo kalendarz odwiedzin zależy zawsze od stanu zdrowotnego dzieci przyjeżdżających lub Maksa) Litwini wpadli znowu w maratoński dzień. Tata po dwóch latach cięższy o kilka kilo poprawił swój czas w połówce maratonu o kilka minut. Strach pomyśleć, jaki czas by wykręcił, gdyby przytył np. 20 kg?

Jeszcze większy strach ogarnął Maksa na widok paru dinozaurów, które oglądaliśmy w piątek. Zwłaszcza t-rexa, który paraduje z kawałkiem mięcha w pysku. Przez wzgląd na nieletnich i pamiętając reakcje małych widzów (Maks, Mateusz, Natalka) nie pokażemy krwawych kawałków.

Kilka fotek z podróży

2010-05-13T22:03:00.020+02:00

Mały włos abyśmy przedłużyli te wakacje. My wracaliśmy w poniedziałek, a we wtorek lotnisko i te w pobliżu zamknięte. Pytanie, czy to był fart czy nie fart?

Tydzień zleciał tak szybko, jak lot w jedną i drugą stronę. Pomiędzy tym lataniem było oczywiście (1)plażowanie, (2)doskonała kuchnia, (3)kąpiele, (4)gorąca miłość... ale po kolei.

(1) Po kilku dniach piach wciąż sypie się z uszu i kieszeni. Najlepsze, że Maksowi to nie przeszkadza. Ani jeden pyłek.

(2) W ramach swojego przeciągającego się buntu Maks na wakacjach odrzucił pomocny śliniaczek. W końcu "Maks jest duuuzi i sika na stojąco", więc co się będzie stroił w jakieś chustki przy stole.
(3) Nasza wyspa dość wyludniona, wyjątkowo sprzyjająca naturyzmowi. O dziwo najwięcej pokazują ci po siedemdziesiątce i przedszkolaki.

(4) Znowu razem! Maks i Maja! Uporczywie woła na niego "Hej chłopaku!". Maks bez skrępowania pokazywał jej, jak się sika na stojąco na plaży i jak słusznie zauważył "Maja nie ma siusiaka!"

Niestety chyba krótkie wakacje

2010-05-02T21:41:00.010+02:00

Niestety chyba pada i robią krople - zauważył z samego rana Maks, gubiąc jak zwykle "się".

Pomylić się nie mógł, bo prognoza na ten weekend była mało różowa. Co gorsza, w nadchodzących dniach wygląda tak:

Zupełnie przypadkiem (bo rezerwowaliśmy nasz wyjazd w styczniu) w taki tydzień wypinamy się na deszcz i lecimy tam, gdzie jest więcej słońca. Ponoć wiatru również, dlatego ostrzę sobie zęby na windsurfing, choć tata Tereski, którą dziś podrywał Maks, powiedział, że wiatry bywają na tej wyspie takie, że początkującym dają żagle mniejsze od Maksa, żeby za daleko od brzegu nie popłynęli. 'Niestety chyba' taki już los niewprawionych.

Franklin

2010-04-27T22:49:00.011+02:00

Ci z Was, którzy nie znają Franklina, nie wiedzą, ile tracą. Nie jest to bowiem zwykły żółw. Ten przemiły koleś pojawił się (zapewne) po suto zakrapianej imprezie, w której brała udział Paulette Bourgeois– autorka Franklina. Jak inaczej moglibyśmy wytłumaczyć fakt, że żółwik lepiej się bawi z niedźwiedziem niż ze ślimakiem, z którym jako jedynym mógłby się ścigać w realu. Ktoś odpowie: przecież Franklin jeździ na hulajnodze, więc w czym problem? Ano w tym, że nawet w cyrku żółwie nie stają na dwóch nogach i nie paradują z parasolem!

W naszym domu Franklin dostarcza wiele radości. Oczywiście Maksiowi, który nie kładzie się spać, bez spożycia dawki jednego Franklina. W ramach akcji ‘poczytaj mi mamo’ mama na zmianę z tatą zaczytują się wieczorami w tej PASJONUJĄCEJ lekturze. Obie babcie zauważyły Maksiową fascynację i przy okazji wizyty na obczyźnie przywożą kolejne tomy. Wielkie dzięki babcie!

Maks z łatwością zapamiętuje już po kilku dniach kolejnego Franklina. To cieszy, ale nie do końca. Spróbujcie ominąć choć jedno słówko podczas lektury. A przy "Franklin i noc pod namiotem" co raz pojawia się ziewnął miś, ziewnął królik. Doczytać do końca strony bez stuktrotnego ziewnięcia nie sposób.

Z odsieczą przyszedł ostatnio niezastąpiony Tomek i przyjaciele. Kupiliśmy mu książeczkę, która ma mały głośnik i wgrane melodie z ulubionego serialu Maksa. Kiedy ja kładę się z ziewającym Franklinem, Maks łapie za książkę z Tomkiem i jak DJ puszcza kawałki. Kiedy zauważyłem, że w tym czasie Franklin przestaje się liczyć, zacząłem opuszczać co piąte, czwarte zdanie. Bez problemu. Dzień później czytałem pierwszy i ostatni wers na stronie.
Ostatnio "Noc pod namiotem" trwa pomiędzy najwyżej 25 sekund, "Skarb jeziora" nieco krócej.

...

2010-04-11T08:17:00.002+02:00

Po raz pierwszy chciałem, żeby Maks obudził nas przed niedzielnym świtem, zanim jeszcze kogut otworzy lewe oko i wyda z siebie zachrypnięty głos.
Obydwaj dali nam pospać i dopiero przed ósmą z podkrążonymi oczami wylądowałem przed telewizorem z dziwną nadzieją, że po 24 godzinach uda się jednak wylądować.

Jest nam przykro.

Prawybory

2010-03-29T22:46:00.015+02:00

W naszym domu obchodzimy się bez prawyborów. A nawet gdyby, to w czasie deszczu i tak tata dostałby większość. Wiadomo, że jeśli jest mokro na dworze, z Maksem wychodzi tata, bo lepiej pływa i w razie czego wskoczy do kałuży na główkę, wyłowi syna, wykręci i suchego doprowadzi do domu.

Ponoć wszystkie dzieci lubią pluskać w bajorkach, nasz syn zatem nie odstaje od średniej światowej. Bywa, że się trochę napije tej wody, bo skacze energicznie i z otwartym dziobem.

Niedziela upłynęła nam spokojnie, jak woda po chodniku. Maks uszanował zmianę czasu i wytrzymał do przyzwoitej pory. W nagrodę ubraliśmy go w przeciwdeszczowe (pardon, cytuję 'deszowe') spodnie i było mnóstwo zabawy, bo w takim ubranku na zjeżdżalni przyspiesza tak mocno, że trzeba rozkładać siatki zabezpieczające 120 metrów dalej, jak na średniej skoczni.

Na podwieczorek przyjechała Natalka (oj będzie Maks wzdychał do niej kiedyś) z Mateuszem (kumpel ze szkolnej ławki za parę lat). Młodzież poskakała, obejrzała parę odcinków 'Tomka' - bo co innego mógłby zaproponować Maks(?) - zjadła ciacho i rozeszła się w zgodzie. Bez prawyborów wiemy, że w ich grupie wiekowej poparcie dla Tomka wynosi 65%, Henio (sapie: 'och i ach') dostaje 20%, a Gabryś (choć szybki jest jak wiatr) zgarnia jedynie 15%.

Wieśniak

2010-03-23T22:43:00.001+01:00

Pewnie już wspominałem, że w promieniu kilometra od naszego domu można spotkać większość zwierząt domowych. Konie, osły, kuce, kury, kozy, a nawet lama pomieszkują w okolicy. W ciemno możecie zatem przyjąć, że Maks bezbłędnie skojarzy zwierzaka z odgłosem paszczowym. Przy okazji kontaktu ze zwierzętami ćwiczymy z Maksem formułki grzecznościowe i tłumaczymy, że np. taki osioł rycząc hi-o-hi-o – a Maks wtedy w nogi – po prostu mówi uprzejmie ‘Dzień dobry Maksiu!’. Dzięki temu Maks wie, że zawsze trzeba z uśmiechem pozdrawiać wszystkie żywe istoty: Dzień dobry piesku! Dzień dobry koniku! Pa-pa króliku! Do widzenia sąsiedzie!

Pod naszym okiem wyrasta mały, uprzejmy wieśniak, który niestety ma kłopoty z zachowaniem się w ucywilizowanym świecie. W sobotę pojechalismy w komplecie na zakupy i jak na dłoni było widać, kto spędza weekendy w kolorowych centrach hadlowych, a kto patrzy jak mama kozy ugania się za swoim synkiem – cytuję: ‘Maksiem kozą’. Dość powiedzieć, że Maks gotów jest dotknąć wszystkiego, czego nie chcemy kupić, uciekać między regałami, cały czas dumnie paradując z rozłożoną parasolką.

Największy cyrk odprawia przy jedzeniu i choć zamówiliśmy dokładnie to, co chciał (naleśniki z polewą czekoladową i gałką lodów), zamiast w żołądku, wszystko wylądowało na twarzy, rękach, stole, krześle i ścianie. Wstyd za takiego buraka i choć pani na koniec do nas merci, au revoir i jeszcze bonne journée to następnym razem wpadniemy tam po Maksiowej maturze. Chyba, że ustawią nam stolik w pobliskiej myjni samochodowej.

Maks' update

2010-03-18T22:25:00.023+01:00

"Zatańczymy?" - typowa propozycja spędzenia wieczoru, którą słyszymy od Maksa po kolacji. Skąd się to bierze, nie wiemy. Maks ma oczywiście własną koncepcję tańca i jest to coś pomiędzy studniówkowym polonezem, you can dance i stary niedźwiedź mocno śpi. Stałym elementem zabawy jest wykonywanie ślizgów, które na dywanie, choć bezpieczne, to są raczej awykonalne. Powinienem dodać, że przez zwykłego człowieka, a że Maks takim zupełnie zwykłym człowiekiem nie jest, z gracją trenuje ślizganie.

Nasz syn doskonale pamięta, że koło starego domu był plac zabaw z dużą lokomotywą. Teraz mamy blisko małą lokomotywę. Zastanawiam się, jak długo będzie nazywał dom 'nowym'. Mam nadzieję, że kiedy już przyjadą meble i pozbędziemy sie pudeł, które go tak intrygują, przestanie wspominać o starym domku.

Albo zabawa w jąkanie. We wtorek przyszedł ze żłobka i cokolwiek popopopowiedział, to to to specjalnienienie się ją-ą-ą-ąkał i przykrywał co chwilę buzię jak ryczący indianie. Stawiam orzechy przeciwko fasolce, że podłapał to od jakiegoś super fajnego kolegi i chciał nam zaimponować. Na myśl o szukaniu polskojęzycznego logopedy w rozsądnej odległości poniżej 1000km od domu (gdyby mu to zostało), zadrżałem i przeprowadziłem wychowawczą rozmowę z synem. W środę w domu, kiedy po powrocie ze żłobka włączył swoje trajkotanie, zaczął od małego popisu pt. 'jestem grzecznym synem mojego ukochanego tatusia' i oświadczył, że nie wo-wo-wo-wolno ta-ta-ta-tak mó-ó-ó-wić, tylko TRZEBA MÓWIĆ TAK WŁAŚNIE DOBRZE BARDZO.

PS. Obydwie babcie pewnie zauważyły, że udało nam się go znowu dorwać i obciąć. Znaleźliśmy dobry sposób: Maks dostaje golarkę taty i jest zajęty goleniem taty facjaty, a mama skraca czuprynę młodego. Wszelkie prawa autorskie NIEzastrzeżone.

Mój konik

2010-03-14T22:07:00.011+01:00

Każdy rodzic wie, że jego dziecko nie jedno ma imię. Nie jesteśmy tu wyjątkiem i trochę mu słodzimy słonko moje, misiu itp. Z kolei Maks nie byłby sobą, gdyby się nie odwdzięczył i nie komplementował przytulając się do mamy czy taty: mój słonik albo mój konik.

Po kilkudniowej nieobecności w domu oczekiwałem dziś rano misiów, koników, żabek i tym podobnych czułych określeń pod swoim adresem. Nic z tego - wydawało mi się przez moment - kiedy za skarby nie chciał opisać swojego przywiązania do ojca za pomoca któregoś z powyższych określeń. Na szczęście po chwili się zreflektował i ... no po prostu przeszedł samego siebie zwracając się do mnie: MÓJ PLAC ZABAW.

Kto ma zieloną kurtkę

2010-03-08T22:32:00.001+01:00

Każdy łikent niesie ze sobą straty. Czasem materialne, na które nie zwracamy na razie uwagi - dopóki nie brakuje naczyń, a lampy są poza zasięgiem kończyn Maksa, czasem te gorsze – tzw. obrażenia cielesne. Te trafiają się wyłącznie Maksowi, bo ani mama, ani tata nie biegają po domu z prędkością bolidu Kubicy, nie skaczą ze schodów, nie brykają przy stole i zawsze patrzą pod nogi, zwłaszcza tam, gdzie zaczyna się dywan.

Tym razem ucierpiała dolna warga i nos, z których jednocześnie poszła krew przy zabawie samochodzikiem na kolanach – nie pytajcie, jak to możliwe, bo nie widziałem.

Kiedy kwadrans później udało się zapomnieć o wypadku (zasługa jajka niespodzianki) i wychodziliśmy na spacer, odbyliśmy tę oto dziwną rozmowę:

- Przyjdź do mnie i ubieramy się – zaczynam. – Ale masz ładną kurtkę…
- Taaa – potwierdza. – Maksio ma ładną kurtkę. A tata też ma ładną kurtkę.
- Dziękuję synku. Tu masz swój zielony szalik. Pasuje do kurtki. Też jest zielona.
- Taaa. A taty kurtka nie jest zielona – stwierdza mały człowiek.
- Zgadza się. Twoja kurtka jest zielona, a moja nie.
- Nie! MOJA kurtka jest zielona – uściśla Maks.
- Tak. Twoja jest zielona, a moja nie jest.
- Nie, twoja NIE JEST zielona!!!! – tu Maks robi się czerwony – To MOJA kurtka jest zielona, a twoja nie jest zielona.
- Maks, przecież mówię to, że TWOJA jest zielona, a moja nie.
- NIEEEEEE! To Maksio ma zieloną kurtkę. Tata nie!
- No właśnie. Twoja jest zielona, moja nie.
- NIEEEEEE! Buuuuu, to moja jest zielona, buuuuu...

Pojawia się chór grecki pod postacią mamy, który kończy przedstawienie: - wyjdziesz z nim dzisiaj na ten spacer?

(***) czyli Wujek Chemik na cenzurowanym

2010-03-02T22:35:00.001+01:00

Niektórzy mawiają, że dowcip osiąga długą brodę po tygodniu.
Generalnie Maks ceni sobie np. brodę dziadka ("dziadek Tesiek ma dłuuuuugom blodę"), ale żeby nie zabrodzić, ściągamy dowcip wujka Chemika do podziemia.

tataimaks

***

Ajfinkamgonabised

2010-02-28T20:23:00.015+01:00

Jest taka chwila na sam koniec dnia, kiedy Maks w piżamie myje zęby i dobrze wie, że już za chwileczkę, już za momencik, nocny sen zacznie się kręcić. Oczywiście, jak większość czynności, które wykonuje, robi to niechlujnie, ale od czego jest tata, który łapie za szczoteczkę i poprawia.

Ale, ale - to nie takie proste, jak byście myśleli - o czym wiedzą posiadacze małych potworów. Z Maksem mamy jednak układ: pozwala umyć sobie zęby pod warunkiem zaśpiewania jednej lub dwóch zwrotek Ticket to Ride. Nie pamiętam, dlaczego padło na tę piosenkę, wiem, że zastąpiła tę z repertuaru dla przedszkolaka Szczotka, pasta, kubek, ciepła woda. Dla mnie bomba, bo ten nieśmiertelny kawałek (z 65. roku) jest bardzo przyjemny dla ucha i świetnie brzmi w łazience.

Co ja będę się rozpisywał, sami posłuchajcie oryginału: http://www.youtube.com/watch?v=uyybF0-Em3o&feature=related

Oczywiście Maks nie zna tytułu, więc w łazience prosi o I think I'm gonna be sad we właściwej dla niego wersji fonetycznej. Poprawiam go za każdym razem i już jest postęp (patrz tytuł) w stosunku do tego, co wołał na początku.

Najmniej z Ticket to Ride cieszy się mama, bo nie lubi śpiewać tak jak tata, a przy wieczornej toalecie Maks domaga się piosenki niezależnie od obsługiwacza. A co zrobi babcia, jak wpadnie i przyjdzie jej wykąpać Maksa?

"nie ma takiego miasta"

2010-02-25T23:13:00.017+01:00

Mamie trafiają się różne pomysły i kiedy się okazało, że tata poleci do Lądka Zdroju, powiedziała, że ona też, no i że Maksa - a jakże - zabieramy. Wiadomo: w grupie weselej.

W sobotę wylądowaliśmy dokładnie na zerowym południku. Czesi, których odwiedziliśmy tego dnia, mieszkają rzut herbacianą torebką (najlepiej Earl Grey) od Greenwich. Bardzo ciekawe miejsce, jak już przestaje padać, można sie potaplać w kałuży, jeśli w dalszym ciągu brakuje komuś wilgoci ,można zawsze wybrać się nad rzekę. Dla mnie bomba. Maks korzystał z wody i kalosze zdarł do skarpetki. Co dzieci widzą w tym chlapaniu?

W niedzielę pożegnaliśmy rudego Daniela i zamieszkaliśmy niedaleko Waterloo. Stąd dwa rzuty herbatką do wielkiego akwarium, w którym mama próbowała jak mogła, ale zrobiła tylko jedno zdjęcie, na którym cokolwiek widać.

Tata służbowo nie zwiedzał, więc wieczorem słuchał relacji Maksa:

- Maksio jechał metrem!

- Maksio jechał autobusem!

- Maksio nie jechał na rowerze...

Najwidoczniej nie każdy dostrzega uroki wielkiego miasta takie jak parki, zabytki, mosty.

Przez kilka dni, Maks absolutnie nie dopuszczał do myśli popołudniowej drzemki i spał tylko wtedy, kiedy wsiadaliśmy do taksówki - może dlatego, że nie chciał płacić...

Najlepsze było jednak w samolocie. W drodze powrotnej, najwidoczniej w skutek nadmiernej wilgoci, pomieszał mu się start z lądowaniem i krzyczał już od kołowania na płycie lotniska 'wylądowaliśmy' - dopóki nie osiągnęliśmy kilku tysięcy metrów nad ziemią i pani nie przytkała go kanapką z serem.

Zima

2010-02-20T08:20:00.000+01:00

Zima u nas jest lżejsza o tej, którą widać w polskiej telewizorni. Bywa, że nocny śnieg znika w południe. Nawet bułki w piekarni tak szybko nie wyparowują. Bywa, że biel utrzymuje przez kilka dni i wtedy z Maksem mamy mnóstwo frajdy, zwłaszcza jak taka zima wypadnie w sobotę albo niedzielę. W nieprzemakalnych spodniach Maks na zjeżdżalni rozwija prędkość porównywalną z tą, którą skoczkowie mają przy wyjściu z progu. Śnieg zalegający na niskich murkach musi koniecznie znaleźć się na chodniku. Ten na krzewach strząsamy łopatką, a małe górki śniegu pracowicie odgarniętego przez kierowców zostają automatycznie rozkopane. Oczywiście najwięcej zabawy jest z odgarnianiem śniegu przed domem przez tatę, ale to się rozumie przez samo się.

Mimo przeprowadzki udało nam się szybko znaleźć sanki i z Maksem poszliśmy (kto szedł, to szedł) na spacer pod las, aż do koników. Biedne koniki wystawione na mróz nieśmiało żebrały, a my nie mieliśmy nawet złamanej marchewki.

Kiedy wracaliśmy ze spaceru Maks był nieźle skonfundowany. Księżyc, który obserwowaliśmy na szarym niebie kilkanaście minut wcześniej, wcale nie został tam, skąd wróciliśmy, tylko dalej był przed nami. Jak to się dzieje? Dlaczego, choć widać że wisi na niebie jak niewielka lampa sufitowa, to nie da się go obejść i zobaczyć z drugiej strony? Czy aby na pewno kręci się wokół Ziemi? I co to jest orbita?

Na szczęście na te pytania będę musiał odpowiedzieć dopiero za jakiś czas. Ale wtedy każdy kilometr spaceru będziemy pokonywać z prędkością w najlepszym wypadku 3600 razy mniejszą od tej, z którą pędzi księżyc.

zimowy Maks

Z gramatyką za pan brat

2010-02-17T08:02:00.000+01:00

To było zdaje się jeszcze w styczniu, kiedy Maks wypowiedział swoje pierwsze zdanie złożone: „mama mówiła, że tędy jedziemy do domku”. Łzy wzruszenia pociekły po moich policzkach, na dodatek przypomniałem sobie koniec podstawówki, kiedy nas zamęczali ćwiczeniami typu ‘narysuj wykres zdania podrzędnie złożonego, wynikowego, wielokrotnie złożonego itd.’. Miałem wtedy kilkanaście lat. A teraz proszę, dwuipółlatek chłonie gramatykę jak gąbka wodę, czy student piwo.

To, że chłonie, nie oznacza jeszcze, że mu sprawnie idzie wykorzystywanie nabytej wiedzy. Przykładem zwrot „chcesz bawić klockami?” – w ustach Maksa to ni mniej ni więcej: „Czy mógłbym się pobawić klockami?”. Dla osób postronnych mogłoby to równie dobrze oznaczać zaproszenie do wspólnej zabawy. Z kolei pytanie „chcesz herbatkę?” to dopominanie się młodego o ciepły napój, a nie – jak myślą postronni – propozycja zaparzenia herbaty dla gości.

Wątpliwości definitywnie znikają przy standardowym pytaniu Maksa: „chcesz kupę do nocnika?”.

Kogut za barana

2010-02-13T23:38:00.000+01:00

Sporo się u nas działo przez ostatni miesiąc. Akcja pod kryptonimem „Nowy domek” weszła w finalną fazę. Pożegnaliśmy stado baranów za oknem, tym razem to my spakowaliśmy walizki, właściwie to tysiąc walizek i przenieśliśmy się około 10km na północ.

Od 1 lutego śpimy pod nowym dachem, jest cieplej, Maks ma swoją łazienkę, a tata co rano słyszy koguta, który mieszka prawie na wyciągnięcie ręki. Na jego (koguta) szczęście to ‘prawie’ wynosi kilkanaście metrów, bo tata by go z pewnością udusił. Maks, człowiek o absolutnym słuchu ma pokój po drugiej stronie, więc generalnie koguta zlewa. Póki na dworze mrozy i okno zamknięte, to i my kogutem aż tak się nie przejmujemy. Ale co będzie latem, kiedy w leniwą sobotę, lub niedzielę zapieje nam sąsiad wprost w otwarte okno o piątej nad ranem?

Dziadek mówi, że wystarczy trutka, ja skłaniam się ku śrutówce. Pomieszkamy, zobaczymy.

Maks i życie na kartonach

Przerwa

2010-01-16T21:52:00.005+01:00

Chociaż Maks zna już większość liter - biję się w pierś, jeśli nie wierzycie, to przy najbliższym spotkaniu sami sprawdźcie - to w naszym duecie tataimaks, to ja piszę, a on cwaniak udaje, że nawet nie wie, co to blog.

Obowiązki, które spadły na biednego tatę ostatnimi czasy sprawiają, że przez najbliższe parę tygodni nie będzie w stanie opisywać tej barwnej rzeczywistości, w jakiej przyszło nam żyć. Wyjdziemy na prostą pod koniec lutego.

Pozdrawiamy
tataimaks

Góra Cy, czyli wujek Chemik poleca

2010-01-12T17:27:00.003+01:00

Po konsultacji z Maksem zdecydowałem się pójść na łatwiznę i zamiast kolejnego wpisu na blogu, skopiować dowcip przesłany przez wujka Chemika, by ostał się dla potomnych. Bo to kawał dobrego folkloru!
Serdeczne podziękowania dla wujka Chemika!

Turysta przychodzi do knajpy w Zakopanem, siada przy barze i pyta:
- Barman, co polecisz do picia?
- Ano, panocku, drink Góra Cy.
- Jak to Góra Cy? dopytuje się turysta.
- Widzi pan, bierzemy sklanecke wina. No dwie. Góra cy! I wlewamy do
garnka. Później bierzemy sklanecke piwa. No dwie...
Góra cy! I wlewamy do tego samego garnka. Następnie
sklanecke wódecki... dwie, no góra cy...! I wlewamy do tegoż
samego garnecka. Na koniec bierzemy sklanecke koniacku. No dwie.
Góra cy...! I wlewamy do garnka. Garnek stawiam na ogniu i miesając
gzejemy cas jakiś. Później nalewamy i pijemy sklaneckę, dwie, no
góra cy! Po wypiciu wstajemy, robimy krocek, dwa, no góra cy...

Ciacho

2010-01-07T22:18:00.003+01:00

Mamy farta do żłobka, bo jest kameralny, z miłą kadrą pedagogiczną i kuchnią dostępną dla dzieci. Oczywiście tylko te starsze mogą pomagać w pichceniu, na dodatek na koniec muszą to same zjeść.

Lokalna tradycja każe dzieciom w żłobku w Święto Trzech Króli upiec galette des Rois (ciasto królów). Udało nam się je skosztować, bo ciasto piekli po południu i Maks musiał jeszcze ciepły wypiek zabrać do domu. Przygotowuje się je z ciasta francuskiego, do klasycznej wersji wrzuca migdały, zdarza się, że jest z tartymi jabłkami.

Największą atrakcją jest jednak element niejadalny – historycznie była to, zdaje się, fasolka – obecnie najczęściej jakaś mała figurka, na którą można się nadziać, zajadając ciasto. Ten, który na nią natrafi, zostaje obwołany królem dnia! Inna sprawa, że oprócz ryzyka, jakie poniósł (można uszczerbić ząb), to zgodnie z tradycją, następne ciasto stawia właśnie ten szczęśliwiec. Prawdziwie taty zezowate szczęście.

Święta

2009-12-25T12:20:00.006+01:00

Po kilkunastu godzinach jazdy w kilkunastostopniowym mrozie dotarliśmy do PL, gdzie świętujemy kilkanaście dni. Oczywiście, że w rezultacie przybędzie kilkanaście kilogramów tu i ówdzie, ale od czego jest Nowy Rok, jeśli nie od noworocznych postanowień poprawy, ćwiczeń i wyrzeczeń, więc przed latem powinno być ok.

Mamy Wigilię za sobą, okazało się, że wszystkie dzieci były grzeczne i trafiło się im to i owo. Może być kłopot z przetransportowaniem tego do domu, ale skoro już jest cieplej, możemy co dłuższe i większe zabawki wystawić przez okno.

Maks pierwszy raz widział pływające karpie w wannie a tata pierwszy raz wysyłał karpie do krainy wiecznych łowów. Na szczęście Maks nie dopytuje, co się stało z rybkami, a tacie apetyt dopisuje jak co roku.

W imieniu Maksa i karpi życzę Wam spokojnych Świąt, nieco szaleństwa w Nowy Rok i bezbolesnego powrotu do poświąteczno-wakacyjnej rzeczywistości.

Nie wolno rzucać

2009-12-17T20:02:00.001+01:00

Dojrzewanie niesie za sobą najbardziej niespodziewane doświadczenia i nie odwołuję się tutaj do trądziku czy mutacji, bo te zjawiska społeczeństwo akceptować musi bezwarunkowo. W końcu trądzik spłynie z twarzy niezależnie od jego leczenia lub nie, a mutacyjny sopran zostanie zastąpiony przez kontrabasowe dudnienie.

To, z czym trzeba się zmierzyć to bunt, wściekłe przeciwstawianie się dorosłym, zbyt długie włosy, zbyt krótkie włosy, kolczyk w nosie, kolczyk w d…, ślepa złość, która przysparza samych kłopotów. Maks właśnie teraz przechodzi dojrzewanie (o dobre 10 lat za wcześnie) bez fizycznych oznak, ale zachowanie wskazuje na bunt absolutny. Nieskończone non!, które pojawia się czasem już po przebudzeniu i o czym zdaje się już Wam wspominałem. Nowy element to zachowanie pierworodnego w żłobku. Pod nieobecność Diego, który zdaje się przeskoczył do przedszkola, Maks dzielnie walczy o tytuł Le terrible de la creche (powiedzmy: żłobkowy super rozrabiaka) i ponoć ma duże szanse na złoto.

Wczoraj przed wyjściem ze żłobka siedział na karnym krześle, bo ‘przerzucał taboret z jednego pomieszczenia do drugiego’. Skąd taki pomysł, skoro w domu rzucamy najwyżej piłeczką pingpongową?

Albo dzień wcześniej w drodze do domu Maks zaczyna:
- Emilia płakała.
- Dlaczego płakała?
- Maksio rzucił klockiem Emilkę.
- W Emilkę, mówi się rzucić klockiem w kogoś… Rany Maks! Nie wolno rzucać klockami w dzieci!
- Nie wolno rzucać klockami w dzieci. Maksio wyrzerzucał klockiem, nie wolno Emilkę klockiem… dzieci… nie wolno... O!!! Ale duuuuzia kopara!!!

Dawniej 'lokotototywa'

2009-12-13T22:03:00.000+01:00

Przed pójściem spać Maks życzy sobie wysłuchać dwie bajki. Pierwsza to Mała Żółta Książeczka. Rymowana, krótka, zapada szybko w pamięć, dlatego czytamy na spółę: ja jeden wers, Maks drugi.

Sprawa się komplikuje przy drugiej lekturze. Do niedawna było pod górkę, bo no stop musieliśmy przerabiać jedynego Franklina, jaki do nas trafił. Po paru tygodniach zaczęliśmy go dramatycznie skracać, z około 7-8 minut, przez 5-minutówkę do rekordowych 2 minut. Wystarczy najpierw nie czytać co drugiego zdania (pewnego słonecznego dnia mała żółwinka wybrała się...), a potem w ogóle pomijać całe, mniej ciekawe fragmenty (droga nad jezioro zajmuje cały dzień...). Być może nie jest to dobry przykład dla Maksa, bo jak będzie czytał Orzeszkową, to w naturalny sposób opuści opisówkę, czego nauczyciele mogą nie zaakceptować.

Na ratunek pośpieszył nam Tuwim i jego nieśmiertelna Lokomotywa (dawniej Lokotototywa). Jaka to radość dla taty zmierzyć się z tym wierszem, najpierw powoli, jak żółw ociężale, potem ruszyła maszyna i potem turkoce i puka i stuka, ciągnie ze czterdzieści lat minęło wagonów, których nie uniosłoby nawet 1000 Pudzianów, tłusta oliwa i pot spływa, to tak to, to tak to, to tak to, to tak...

Pięć minut po wyjściu z pokoju Maksa, zza drzwi dobiega jego głos: Cięęęężka, ogroooomna... uffffff - jak gorąco...

Kto pyta, nie błądzi

2009-12-05T22:20:00.015+01:00

Dziatwa na około człapiąca, pełzająca, skacząca i zasmarkana powoduje, że budzą się we mnie pytania, na które niestety nie zawsze dostaję odpowiedź. Np.:
- dlaczego Maks zanim usiądzie na nocniku, ustawia go przodem do toalety?

- dlaczego mały Adam potrafi nie wysiadać podczas kilkunastogodzinnej podróży samochodem, a jego mała siostra Zośka nie może przejechać paru kilometrów na spokojnie, jeśli nie trzyma taty za rękę?
- dlaczego mały Mikołaj smutnieje na widok gości w swoim domu, a Maks w takiej samej sytuacji gości olewa i idzie się bawić gdzie indziej?
- dlaczego Mateusz (rówieśnik Maksa) kupę robi do ubikacji oszczędzając przy tym roboty tacie Mateusza, a nie tak jak Maks do nocnika, co wymaga od taty Maksa wielkiego poświęcenia?
Zwłaszcza na to ostatnie chciałbym znaleźć odpowiedź, ale na razie się nie udaje.

Po stronie plusów przy okacji jutrzejszego święta wypada zapisać, że Maks w odróżnieniu od piątkowego Mikołaja w żłobku, tego dzisiaj (nie wiadomo, skąd się znalazł na imprezie u małego Mikołaja, ale jeden z wujków spotkał go na korytarzu) nawet polubił i podziękował za prezent staropolskim merci.
Czuwaj!

Tata obraca panią

2009-11-29T23:06:00.008+01:00

Maksio (przy okazji informuję, że Maks już od paru tygodni wymawia wyraźnie MaKSio - wcześniej Masio) ma nieco dziecinne spojrzenie na świat. Nie dziwi to, bo ma przecież tylko 2 lata z okładem. To wystarcza, żeby przewidzieć z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem, kto będzie tańczył z gwizdami w finałowym odcinku, ale już żeby dać się przekonać, że sen to zdrowie - zwłaszcza w weekendowe poranki - to zbyt wiele.

Jest coś, co jednak już teraz wskazuje na to, że Maks ma poczucie humoru, o które trudno podejrzewać takiego malucha. W naszej sypialni, mamy wieszak w postaci drucianej ... powiedzmy 'pani'. Jak każda rzecz w naszym domu (oj napiszę o tym kiedyś) i wieszak musi stać tam, gdzie zawsze, zgodnie z Maksymalizacją naszego życia.
Co zarekomendował dziś, kiedy zauważył, że ją przesunęliśmy? 'Tata, obróć panią!'

Chłopaki mają ...

2009-11-22T22:31:00.008+01:00

Każdy 'posiadacz' małych dzieci wie, że są one nieocenionym źródłem inspiracji, wzruszających bon-motów i szczerej do bólu prawdy życiowej.

Cierpiąc nad ranem, kiedy małolat się budzi świeżutki do życia, powtarzam sobie: Kto rano wstaje...

Albo kiedy po raz tysięczny do znudzenia powtarzam 'Co się mówi, jak ciocia daje ci prezent? Co się mówi, jak chcesz, żebym puścił bajkę?'. Bo przecież, czym skorupka za młodu...

Jednak najważniejszego odkrycia ostatnich tygodni, a co za tym idzie wygłoszenia najprawdziwszego w dziejach ludzkości zdania, dokonał Maks. Otóż po wnikliwej obserwacji w łazience zmartwił się początkowo, że mama nie ma siusiaka. Nieszczęście nie trwało długo. Po pedagogicznej interwencji i krótkim wykładzie z anatomii Maks od dzisiaj wie i powtarza wszem i wobec: 'Chłopaki maja siusiaki'!

Nie boimy burzi

2009-11-16T23:00:00.003+01:00

Na pół weekendu zostaliśmy z Maksem sami. Strachu nie ma, bo tata jest doświadczonym, świadomym swojej roli, kochającym ojcem. Samotny bój tata stoczył w piątkowy wieczór. Powracającym problemem jest Maksiowy sen przerywany, zmącony, niespokojny i – co tu dużo mówić – upierdliwy dla współmieszkańców. Przy czym ostatnio najwięcej kłopotu jest z zasypianiem. Z powodu jakiejś burzy. Wyglądało to mniej więcej tak:

Godz. 19.55 – 20.15 kąpiel – bezproblemowo, kiedy temperatura wody spadnie poniżej 25 stopni, Maks sam prosi, żeby już wyjść.
20.15 – 20.25 – wycieranie, piżama, mycie zębów. Tradycyjnie skaczemy z Maksem na kanapie, bo łatwiej mu ubrać piżamkę w locie. Zęby myjemy różową pastą, potem niebieską, potem znów różową. Na szczęście płukanie z pluciem do wanny jest na tyle ciekawe, że nie sięgamy drugi raz po niebieską pastę.
20.25 – pada pytanie: ‘tata pocita bajke?’. Ponieważ Franklin leży pod ręką, zaczynam lekturę, spokojnym, monotonnym, usypiającym głosem.
20.40 – po skończeniu bajki, Maks – rześki jak nigdy – wyskakuje z łóżka, żeby zanieść Franklina do szafki mamy, bo tam kiedyś znalazł książeczkę.
20.41 – ‘tata pikrije?’
20.42 – ‘nie boimy burzi, nie boimy burzi i aji, nie boimy burzi’, czemu akompaniuje, waląc piętami po ścianie.
20.44 – ‘do nocnika!’ – tu tradycyjnie reaguję, bo nie po to uczyliśmy go załatwiać się jak człowiek, żeby teraz pozwolić mu lać do łóżka.
20.46 – ‘tata pikrije?’/ ‘Kładź sie na bok i śpij już’/ ‘pić’/ ‘Proszę, napij się. A teraz już śpij.’
20.48 – ‘tata usiądzie blisko? tata usiądzie na kanapie?’/ ‘Ciiii, tata jest obok, śpij synku’
20.51 – ‘do nocnika?’/ ‘przecież już sikałeś!’/ ‘do nocnikaaaa?’
20.52 – ‘tata pikrije? tata usiądzie na kanapie?’/ ‘nie, jestem obok, ciiii, dobranoc, zamykam drzwi’/ ‘nieeeeeeee, tata zostaw. Drzwi na ścianeeeee, buuuuuuu’
20.54 – 21.00 – ‘nie boimy burzi, nie boimy burzi i aji, nie boimy burzi’
21.01 – ‘tata pocita bajke?’/ Maks, do ciężkiej... kładź się, już czytałem książkę, jest późno, jest ciemno, wszystkie dzieci już śpią o tej porze’/ ‘dzisiaj jes temno...’
21.03 – 21.20 – ‘nie boimy burzi, nie boimy burzi’
21.21 – ‘do nocnikaaaaa?’

Zwarte piet (nl.)

Uwaga na uszy

2009-11-13T22:07:00.005+01:00

Nie dalej jak w środę przed kąpielą potraktowaliśmy Maksa czuprynę maszynką. Zupełnie jak tata, Maks wyznaje zasadę, że na zimę włosy skracamy, bo pod czapką czaszka się grzeje. W żłobku pani zapytała, czy aby Maks nie wpadł pod kosiarkę.

Baaardzo zabawne, sama spróbuj coś lepiej wykosić na kręcącej się głowie. Poza tym uważam, że efekt końcowy jest mimo wszystko wręcz rewelacyjny, biorąc pod uwagę, że strzyżenie trwało 34 sekundy, po upływie których Maks zorientował się, że być może chcemy obciąć mu uszy...

A to że grzywkę ma postrzępioną. Nie czepiajmy się, naprawdę, nie czepiajmy.

W drodze

2009-11-08T21:51:00.015+01:00

Tydzień temu jechaliśmy do. Dziś wróciliśmy z. Jak w każdą podróż i w tę zabraliśmy koła ratunkowe na wypadek awarii z Maksem. Przede wszystkim zestaw płytowy. W dalekiej podróży Maks akceptuje jedynie 'Tik-Taka' i 'Akademię Pana Kleksa'. Po kolejnej podróży, uszami wychodzi dzik jest dziki, szczotka, pasta, kubek, ciepła woda, słoń zagra na fujarce, duchy łakomczuchy, zmora z telewizora, kaczka dziwaczka, a nawet księżyc, który raz odwiedził staw.
Dwie płyty nie starczają na długo. Tata zwalnia do 160km/h i pomaga mamie zainstalować odtwarzać dvd na wprost Maksa. W torbie przygotowane: 'Tomek i przyjaciele', 'Strażak Sam' i 'Reksio'.
Zaczynamy z grubej rury, wiadomo Tomek. Jest dobrze. W dwadzieścia minut na niemieckiej autostradzie o dobrej porze (bez korków) można przejechać grube kilkadziesiąt kilometrów. Potem mały zaczyna dyrygować: "pusimy osama? pusimy stażak sam?". Dobra, choć zmiana płyty to prawdziwa gimnastyka dla mamy - tata ciągle trzyma kierownicę.
Po 15km: "pusimy tomek i pijaciele?".
"Synku, przecież już oglądałeś Tomka, on musi sobie odpocząć. W sumie to poszedł spać, więc teraz oglądaj strażaka Sama."
"Nieeeee. Tomek obudził! Pusimy Tomek i pijaciele!!!"
"Niech będzie. Oglądaj."
2 minuty (5km) później: "pusimy leksia?"
"Puścimy później. Teraz oglądasz Tomka. Obejrzyj do końca i potem zmienimy płytę, ok?"
"Pusimy Leksiaaaaaaaaaaa!!!!".
Po zmianie dvd, w połowie pierwszego odcinka (jakieś 7-8 km bliżej celu): "pusimy stażak sam?".

Aby odwrócić jego uwagę od bajek mama wyciąga pitny jogurt. Maks pije łapczywie, ale kiedy rezygnuje w połowie i oddaje go do przodu, nie jesteśmy w stanie przejąć butelki na czas. Na szczęście siedząc za kierownicą, nie widać jogurtowej katastrofy na tylnim siedzieniu. Zresztą... przecież mydło wszystko umyje...

Niech się mury pną do góry...

2009-10-29T14:01:00.003+01:00

Podczas ostatniej wizyty u lekarza okazało się, że Maksymalny ma już 94,5 cm wzrostu. To oczywiście cieszy, że chłopak pnie się w górę i za chwilę będzie mógł przygotować tacie kolację, nie lewitując nad blatem w kuchni.

Wydłużający się Maks to, obok za krótkich nogawek, nowe doświadczenie z sektorem budowlanym. Na całym świecie w zapaści kryzysowej, ale nie u nas. Klocki to jedna z jego ulubionych zabaw: ‘tata buduje garaż?’. Co ciekawe Maks nie angażuje taty do budowy bardziej ryzykownych konstrukcji – kominów. Tata potrzebny jest tylko do pozamiatania…

Od rocznych dzieci oczekuje się, że połączą 2-3 klocki, co ma być oznaką prawidłowego rozwoju. Maks już wtedy nie był usatysfakcjonowany takim rezultatem, stawiając przynajmniej 10-12 klocków, aż przychodziło zmęczenie i znudzenie. Dziś buduje kominy wyższe od niego, czego nie przewidzieli producenci Lego.

I tu gorący apel do nich: domagamy się poprawy jakości waszych produktów, w przeciwnym razie zapraszamy do nas na poszukiwanie fruwających po każdej katastrofie klocków. My z Maksem obstawiamy duży pokój i kuchnię. Wam zostaje reszta.

Masio bawi teraz

2009-10-26T08:31:00.005+01:00

Jak przystało na towarzyskiego człowieka, Maks zaprosił do nas Maję i Stasia z rodzicami – bo Stasiek nie potrafi zmieniać biegów, a Maja nie dosięga do sprzęgła. Nie mamy tutaj takich atrakcji jak plaża, na której bawiliśmy się z nimi w Hadze, ale za to nawet najmniejsze wzniesienia odgrywają rolę alpejskich szczytów w ich wyobraźni. W końcu mieszkają na poziomie morza…
To spotkanie było przełomowe, bo ostatnim razem, kiedy się widzieliśmy, Maja z Maksem wydawali z siebie niezrozumiałe dźwięki, podczas gdy teraz sprawnie się dogadują:
- To je moje!
- C’est moi!
- Daj!
- Masio bawi teraz!

Ponieważ kontrolę rodzicielską delegowaliśmy na Stasia, można było się zrelaksować w kuchni, podczas gdy dzieci roznosiły ciastolinę po całym domu, rzucały klockami, skakały po sofie i sprawdzały, czy długopis jest zmywalny jak flamastry.

Najweselej było wieczorem w restauracji, bo dołączył jeszcze Mikołaj. Chyba dlatego kiedy rezerwowaliśmy stolik, pani – słysząc, że przyjdziemy z czwórką maluchów – niepewnie oddała słuchawkę szefowej. Ale udało się! Wpuścili nas. Zgoda, obrusy mają do wymiany, ale nie stłukliśmy żadnego talerza.

Tradycyjnie wieczorem odbyła się oszczędnościowa kąpiel: do wanny wrzuciliśmy całą trójkę. Do spania już oddzielnie, bo tak jak (zapewne) za kilkanaście lat, tak i na razie Maks z Mają tylko by sobie przeszkadzali spaniu. O dziwo, rozłączeni, wcale nie tęsknili za sobą. Z obydwu pokoi dobiegało chlipanie ‘mama’. To był bardzo fajny łikent.

Nie muszę wspominać, że Maks z Mają nie dostosowali się do zmiany czasu…
Aha, a gdyby ktoś Was pytał, to jutro wtorek przyjedzie golfem…

Sobota przyjeżdża passatem

2009-10-18T21:35:00.024+02:00

Maksio bystrzak uczy się dni tygodnia. Najlepiej mu idzie po francusku - zatrzymuje się dopiero przed weekendem. Z kolei po polsku używa je z głową. Jedziemy rano do żłobka, a on: 'dziś jest środa, jedziemy do dzieci!' (w domyśle podczas weekendu dajemy odetchnąć paniom w żłobku). Najgorzej było w piątek. Przez całą drogę próbował mi wmówić, że 'jutro wtorek!'.

'Nie bądź wredny Maks, jeżeli jutro byłby wtorek zamiast soboty, to tatuś musiałby iść do roboty i byłby bardzo nieszczęśliwy, że po tylu latach znowu nie ma wolnych sobót.'

'Jutro sobota'.

'No widzisz. To naturalna kolejność. Dziś jest piątek, a jutro będzie sobota.'

'Sobota będzie...'

Mija doba, zrywamy sie z Maksem z łóżek, kiedy jeszcze na dworze jest ciemno, żeby nic nie tracić z wolnego dnia... Kiedy już zjedliśmy we dwóch śniadanie (mama spała), obejrzeliśmy 'Tomka i przyjaciół', zbudowaliśmy jeden garaż z klocków i przekartkowaliśmy parę książek, zrobiło się gdzieś tak po ósmej, więc z czystym sumieniem mogliśmy pojechać do sklepu po świeże pieczywko i na stację zatankować.

'Dziś jest sobota' - wygarnął.

'Brawo Maksiu, pamiętałeś!'

'Sobota pijechała!'

'Jak to przyjechała? Czym?' - zapytałem zaintrygowany.

'Sobota pijechała pasiatem'.

Bęben

2009-10-15T07:59:00.001+02:00

Padła nam pralka. Nie jest to bardzo zła wiadomość, bo gwarancja wygasa za 2 tygodnie, a bebechy pralki będą nowe! Stary bęben zastrajkował i trzeba będzie go wyciągnąć. Jeśli tylko starczy miejsca w graciarni, to go zostawimy i będziemy trenować z Maksem 'Moby Dick' z repertuaru wielkiego Led Zep.

Brak czynnej pralki spowodował, że wróciliśmy do epoki kamienia łupanego, kiedy ubrania prało się w zimnej, rwącej rzece. Ręce marzną, ryzyko, że skarpetka czy inna koszulka zwieje z prądem dość wysokie, więc generalnie odechciewa się człowiekowi przepierać.

Co innego wylegiwać się w ciepłej wodzie. Albo najlepiej - wierzgając nogami - wodę rozchlapać po całej łazience, zwłaszcza kiedy tata woła: ‘już dosyć Maks!’ Wtedy można się wylegiwać w ciepłej wodzie bez względu na to, czy się jest w wannie, czy nie. I to jest nasz opatentowany sposób na przepierki. Wystarczy po takiej rozchlapanej akcji Maksa pokręcić się trochę po łazience w ubraniu, zrobić rowerek, zanurkować w umywalce i podskoczyć 3 razy. Następnie rozwiesić mokre ubranie na kaloryferze i rano jak znalazł: pachnące mydełkiem świeże wdzianko.

Operację powtarzamy co wieczór, do czasu, kiedy w domu pojawi się nowy bęben.

Zbychu, nie pękaj!

2009-10-11T21:14:00.013+02:00

Kiedy tata był mały, jego uwagę zaprzątało dwóch Zbigniewów. Po pierwsze Boniek. Trzeba trafu, że jeden z moich wujków - Zbigniew - to niemalże rówieśnik piłkarza, na dodatek bardzo podobny do Bońka, a przynajmniej tak było podczas mundialu w 1982. Fizyczne podobieństwo i to samo imię upoważniało mnie do wmawiania wszystkim naokoło, że Boniek należy do naszej rodziny. Wierzcie, lub nie, ale przedszkolanki pytały moją mamę, czy Boniek to jej brat.

Z kolei drugi wirtualny Zbigniew był niemal na wyciągnięcie ręki. Znajomy moich rodziców na początku lat osiemdziesiątych nosił przyciemniane okulary, dłuższe włosy (pozostałość po bujnych latach siedemdziesiątych). Za każdym razem, kiedy do nas przychodził, prosiłem go, będąc przekonanym, że to Wodecki, o odśpiewanie mojej ulubionej "Pszczółki Mai". Przez dobry rok lub dwa zwodził mnie chrypką, kaszlem, póki mi mama nie wyjaśniła, że o żadnym śpiewaniu mowy być nie może.

Na cały tydzień rzuciło tatę na zieloną wyspę, co tłumaczy brak wpisów na blogu. Tradycyjnie Maks z tęsknoty zachorował na chwilę, ale może chodziło o to, że wpadli dziadek z babcią i chciał nieco odsapnąć od żłobka. Maksio po krótkim pobycie w domu zaczął nareszcie mówić 'samolot' zamiast 'lalolot' albo 'avion' i to zapisuję na końcie tegotygodniowych wygranych.

przykład przedsiębiorczych Irlandczyków - najważniejsze, to szeroki wachlarz wzajemnie uzupełniających się usług

Jest i porażka. Podczas pobytu na wyspie, tata dowiedział się przez przypadek, że pewien Zbigniew pracujący w XYZ zdecydował się na zmianę imienia na Oscar, aby współpracownikom łatwiej było się do niego zwracać. Przypomniał mi się wtedy wujek Boniek i znajomy Wodecki.
Zrobiło mi się przykro w ich imieniu, stąd mój apel do Zbigniewa (Oscara): Zbychu, nie pękaj!

Zmywalny

2009-10-04T22:04:00.010+02:00

Żeby wytrzymać z dziećmi pod jednym dachem, dorośli wynaleźli zmywalne flamastry. Zasada jest prosta: malec kreśli po wszelkich powierzchniach pionowych i poziomych, a rodzic przy użyciu wody i detergentów doprowadza wszystko do porządku.

Ciągle mamy nadzieję, że jak już ściągniemy obrus ze stołu i wsadzimy do pralki - którą miejmy nadzieję, w międzyczasie naprawi jakiś serwisant, to Maksiowe autografy spiorą się za pierwszym podejściem.

Najważniejsze jednak, żeby udało się wyprać Maksa, bo w żłobku jest zdaje się paru małych Niemców... po co tlumaczyć, że nie jesteśmy pamiętliwi, że pojednanie i w ogóle tyle lat minęło...

Jabłka

2009-09-29T22:09:00.005+02:00

Jak co roku we wrześniu pojechaliśmy w sobotę na jabłka do niedalekich (parę kilometrów) sadów jabłczanych. Tym razem Maks nie czołgał się po trawie – tak jak w zeszłym sezonie – tylko pomagał tacie i mamie znaleźć najlepsze jabłka na nisko zawieszonych gałęziach.
Oczywiście nie okradaliśmy nikogo z owoców – takie numery z Maksem przerabiać będziemy dopiero za parę lat, jak będzie mógł o własnych siłach uciekać po ciemku przez 2-metrowe płoty.

Wzięliśmy udział w zoorganizowanej akcji obrywania jabłek, za które na samym końcu i tak trzeba płacić, do tego wzięliśmy świeży sok, a Maks wmłócił muffinkę. Chcieliśmy nieco ograniczyć zbiory, ale Maks tak się rozochocił w zrywaniu, że wyszło tego 30 kilogramów. Wiedzieć Wam trzeba, że skubany mały je jabłka w ograniczonej ilości, dlatego to tata musi teraz dziennie konsumować parę, żeby tylko do świąt zrobić miejsce na pomarańcze w kuchni...

Twardy dowód

2009-09-25T22:28:00.019+02:00

Kiedy tylko wychodzi na jaw jakaś grubsza afera, politycy poszukują tzw. 'twardych dowodów'. Przy czym, mało kto się orientuje, jak rozumieć to wyrażenie. Może to się teraz zmienić...

Jakiś czas temu Christine powiedziała, że jeśli chcemy, to mogą w żłobku sfilmować Maksa, cobyśmy mogli zobaczyć, jaki jest nasz syn od poniedziałku do piątku w godzinach pracy. Okazało się, że:

- Maks potrafi zjeść cały talerz zupy, nie odchodząc od stołu i nie wdając się w zbędne dyskusje,

- po zjedzeniu zupy, Maks potrafi wmłucić drugie danie, oczywiście przy użyciu widelca, nie odchodząc od stołu i nie wdając się w zbędne dyskusje,

- mało tego, po obiedzie, nie odchodząc od stołu i nie wdając się w zbędne dyskusje, Maks pożera deser,

- i najlepsze: jak już mu się w brzuchu ułoży, Maks bez ociągania się i nie wdając się w zbędne dyskusje, udaje się na zasłużoną drzemkę, przy czym włożenie go do łóżka i przykrycie kołdrą trwa 3 milisekundy. Poza tym chyba przez całą drzemkę, Maks ani śmie ruszyć palcem u nogi! I to w zwyczajnym żłobku, a nie w jakims więzieniu.

Tym samym, zapis twardego dysku kamery dowodzi, że Maks to naprawdę grzeczny dzieciak. I to się nazywa 'twardy dowód'!

...tylko, czy to na pewno był nasz syn?

Wygadany

2009-09-21T23:52:00.000+02:00

Rzadko zdarza się, żeby Maksowi się buzia zamykała. Jak wiecie, nawet gdy śpi, bywa, że gada. Zupełnie bez sensu przecież, bo kto chciałby z nim konwersować np. o trzeciej nad ranem?

Lubi się droczyć. Parę miesięcy temu nauczył się wyliczanki: mama Ola, tata Łafał, Masio syn. Teraz najczęściej w rozmowie ze mną wyskakuje z hasłem "tata Masio, syn Łafał". Mądraliński jeden.

Dlatego z wielką przyjemnością wspominam naszą wizytę w myjni samochodowej. Maks oniemiał widząc - ale też i nie wiedząc - co się dzieje.

Nie pozostaje nam nic innego jak wykupić abonament i jeździć tam co sobotę, po bezcenne chwile milczenia...

Do bałagana?

2009-09-18T13:21:00.000+02:00

Jedną z ostatnich zmian w ramach przygotowania Maksa do samodzielnego życia było odebranie dziecinnego łóżeczka i zastąpienie go meblem młodzieżowym (160cm dług.). To zdarzenie miało miejsce w zeszłym tygodniu po kolejnych samobójczych próbach wyskoczenia z łóżeczka. Nie jest łatwo kupić stosowne łóżko w niebieskim sklepie z żółtym logo. Nie wiedzieć czemu sprzedają je na części, tak jak gdyby ktoś chciałby spać na ramie łóżka, bez materaca i szczebli … Cudem udało nam się kupić każdy z elementów i zmieścić zakupy do samochodu. Uroczyście oświadczyliśmy Maksowi, że taki duży chłop jest za duuuuzi na łóżeczko i właściwie niech sobie sam skręci nowy mebelek, za który zresztą sam zapłaci, bo jego koszt potrącać będziemy z kieszonkowego do osiągnięcia 160cm wzrostu.

Jakkolwiek Maksiowi spodobało się pożegnanie łóżeczka (poklepaliśmy i pogłaskaliśmy)…

…i dzielnie natrudził się przy skręcaniu nowego…

… nijak nie chciał w nim potem zanocować. Kiedy obudził się w pierwszą noc, nie wiedząc, co się dzieje ('gdzie je kok?'), postanowił dopomnieć się o towarzystwo i oznajmił, że idzie do nas. Ponieważ zabawa w chowanego na naszym łóżku o trzeciej w nocy to zajęcie równie relaksujące jak rozmowa z prezydentem USA w piżamie, wytłumaczyłem mu, że za żadne skarby mu nie pozwolimy do nas wejść, bo mamy na łóżku bałagan (‘popatrz jaki tam bałagan, musisz spać u siebie, wiesz?’).

I nie pamiętam już jakiego argumentu wtedy użyła mama przed piątą nad ranem, ale pozbyliśmy się gada. Być może to było zmęczenie materiału. Pewnie tak, bo Maks nie odpuszcza i gdy tylko budzi się nocy, zaczyna wyć ‘do bałagana!’.

Karuzela

2009-09-14T11:20:00.002+02:00

Maksio ma nowego kolegę. Mierzy ok. 100 cm, ma odblaskowo niebieski kolor i waży -10dkg, bo jeśli go nie trzymać za wstążkę, ucieka do góry. Generalnie śpi cały dzień na suficie.

Zaczęło się od tego, że byliśmy niedawno na karuzeli. Ponieważ z dwojga rodziców Maksa, mama jeszcze gorzej znosi kręcenie na karuzeli, to tata musiał z Maksem wołać ‘wio koniku!’, podczas gdy konik rytmicznie się trząsł do przodu i tyłu pokonując razem z innymi jeden karuzelowy obrót na 7 sekund. Jeśli dodać do tego dźwięk zdartej katarynki i piski innych dzieci – wyłania się oto obraz pełni szczęścia... Maksa.

Chłopak się tak rozochocił, że żeby ratować zielonego na twarzy tatę musieliśmy zmienić karuzelę, na taką, na której Maks sam może bezpiecznie siedzieć. Znaleźliśmy. Niestety, dwulatek nie ma poczucia upływającego czasu, nie wie też skąd się biorą na świecie bilety na karuzelę. Żeby go wyciągnąć z tej drugiej musieliśmy odegrać scenkę typu ‘atak nuklearny obcych mocarstw + najazd wikingów + jeszcze mniej prawdopodobne zdarzenia’ wspomagani przez kręcone lody i delfina w formie balonu, czy też balonu w kształcie delfina.

Udało się!Po powrocie do domu, Maks dumnie powtarzał ‘karuzela’, a tata zieleniał na widok niebieskiego delfina parkującego nad kanapą.

Nocnik

2009-09-11T07:48:00.002+02:00

Odkąd zaczęliśmy sadzać Maksa na nocniku, mamy z tym mnóstwo zabawy. Bywa, że idę z nim 3 razy, żeby raz się przejął i zrobił to co trzeba. Bywa, że obaj siedzimy – ja wyżej, on niżej, bo przecież raźniej jest w towarzystwie. Najlepsze SA jednak nasze rozmowy. Oto przykładowy dialog ojca z synem:

- Pamiętaj, że masz na pupie majtki, a nie pieluszkę, więc jak będziesz chciał …
- Nie peluszke
- Tak. Nie pieluszkę, tylko majtki.
- Majki Masio ma.
- Tak. I jak będziesz chciał zrobić siku albo kupę…
- Duuuzia kupa!
- Tak miśku, albo siku, albo kupę, to masz wołać mamę, albo tatę i mówić ‘do nocnika!’. Nie załatwiamy się w majtki, tylko do nocnika, tak?
- Do nocnika, do nocnika!
- Chcesz teraz zrobić siku? To siadaj... Nie? OK. Ale pamiętaj, jak będziesz chciał to wołaj mamę i mów ‘do nocnika’
- Mama! Mama! Wołaj do nocnika!

Trudno uwierzyć

2009-09-06T22:29:00.024+02:00

Trudno uwierzyć, ale wakacje się skończyły. A trudno o wakacjach zapomnieć, bo na przedniej szybie brakowało miejsca na kolejne winietki. Autostrada tu, autostrada tam. Zwariować można było od tych naklejek. Ale dojechaliśmy.

Na miejscu okazało się, że 'plaże piaszczyste' reklamowane w przewodniku mają więcej kamieni niż piasku, temperatura przypomina tę z piekarnika, a w telewizorni ciężkawe dwa kanały polskojęzyczne sąsiadują z tysiącem włoskich i tureckich reklamujących jakieś dziewczyny gadające non-stop przez telefon. Ale za to mieszkamy 60 metrów od najlepszej restauracji w miasteczku.

Po paru dniach Maks sprawnie się komunikuje z tubylcami ('dzień dobry', 'dziękuję'). Chodzimy co rano po dużą bułę pletenicę, która wygląda jak warkocz Janosikowej Maryny i smakuje wyśmienicie (pewnie jak i Maryna Janosikowi).
Trudno w to uwierzyć, ale nareszcie udało nam się przekonać Maksa do bliższej znajomości z nocnikiem! Możnaby wręcz powiedzieć, że się z nim zaprzyjaźnił! Siada częściej niż potrzeba, czasem rzadziej niż mógłby, ale kto się lubi - ten się czubi.

Najtrudniej jednak uwierzyć w to, że od powrotu nie ma z nami smoczka. Kiedy wyruszyliśmy w drogę do domu i Maks z tyłu zaczął jęczeć po 2 kwadransach "gdzie je kok?", rzuciliśmy: "smoczek został w hotelu, jest teraz potrzebny mniejszym dzieciom". O dziwo uwierzył. Żeby uwiarygodnić historię wyrzuciliśmy tego kauczukowego potwora do kosza przy autostradzie. Udało się. Dojechaliśmy do domu, tragedii nie było. Trudno w to uwierzyć, ale poszedł spać bez smoka. A my zlani potem zaczęliśmy przeczesywać dom w poszukiwaniu zapasowych.

Bo co mu powiedzieć, jeśli za parę dni znajdzie jakiegoś smoczka? Że niby dzieci odesłały, bo im zaczęły zęby krzywo rosnąć? W to będzie mu naprawdę trudno uwierzyć...

9,58

2009-08-19T14:49:00.018+02:00

Są rodzice, którzy nie opuszczają swoich pociech do 18-tego roku życia. Przypomnijcie sobie kolegów ze szkoły, którzy nigdy nie pojechali na kolnie. Niektórym zostaje to na dłużej i świętują swoje 30-te albo 40-te urodziny w domu u mamusi i tatusia.

My z mamą jesteśmy kochający inaczej i dajemy Maksowi możliwość odpoczynku od rodziców. W zeszłym tygodniu wcisnęliśmy Maksa babci i dziadkowi (nr 1), którzy czmychnęli z nim na Jurę i pojechaliśmy z babcią i dziadkiem (nr 2) pozwiedzać piękne okolice Sandomierza, Kazimierza i inne mierza.

My się wybyczyliśmy i wyspaliśmy (teraz tęsknimy do tego 'wyspaliśmy się'), a Maks zaprzyjaźnił się z jakimś królikiem i ponoć zrobił furorę wśród miejscowej ludności, wzbudzając niekłamany podziw, że mały szkrab potrafi się witać prawą ręką, powiedzieć 'cześć' albo 'dzień dobry. Proszę, proszę, jaki grzeczny, skubany mały. Ciekawe co wymyśli nad morzem...

Aha! Bolt potrzebuje tylko 9,58 sek do mety. Maks ostatniej nocy tylko tyle potrzebował do kompletnego wyspania! Iście olimpijska forma!

Przed wyjazdem

2009-08-07T23:44:00.000+02:00

Spakowaliśmy chyba wszystko, co trzeba było. Jeszcze tylko Maks, ale z nim poczekamy do rana, wtedy go wyciągniemy z łóżeczka. Już teraz idę o zakład, że wcześniejsza pobudka bardzo mu się spodoba, dostanie wczesne śniadanie, bo skoro nie ma zegarka, to jak ma rozróżnić 5.30 od 7.30?

Czarował nie będę, mamy ambitny plan na najbliższe wakacyjne tygodnie. Zakładamy, że Maks przekona się do chodzenia bez pieluchy, co miałoby go skłonić do korzystania z nocnika, którego nie traktuje na poważnie. Wczoraj ganiając nago podlał nam szafkę pod telewizorem, przy czym, żeby było jasne, program nadawany w tamtym czasie w tv nie mógł w żaden sposób zachęcać do takiego zachowania.
Tradycyjnie do listy pobożnych życzeń wrzucamy to o przespanych nocach, bo na wyjeździe jego nocna upierdliwość jest bardziej kłopotliwa niż w domu.

Ponieważ połowę wakacji spędzimy nad morzem, jest szansa, że Maks nauczy się pływać kraulem, lub przynajmniej żabką - to zależy w większym stopniu od fal niż samego Maksa, bo ten zawsze jest w formie. Przy czym nie zdzwiwiłbym się, gdyby zaczął pływać stylem pełzającym, bo parę dni temu nie mógł oderwać wzroku od dżdżownicy. Słowo daję, jakbym jej nie zakopał w ogródku, Maks by się z nią zaprzyjaźnił i zaprosił do swojego pokoju.

Zobaczymy jak to będzie z tym pływaniem.

Tzw. sezon ogórkowy

2009-08-05T08:28:00.003+02:00

Na dobre szaleje ogórszczyzna. Gdzie okiem nie rzucić: w prasie, tv czy internecie, gwiazdą zostać może nawet konik polny. Z ciekawszych rzeczy, o których pewnie by i było słychać poza sezonem to bańka Schumachera za każdy wyścig w F1. Ponoć za wygrany wyścig przeleją mu kolejną bańkę. A my z Maksem się zastanawiamy, jaki rachunek bankowy mógłby tyle baniek przyjąć na klatkę… Nie ulega wątpliwości, że zarówno Maks, jak i ja wystartowalibyśmy za ćwierć bańki – a sukces propagandowy dla F1 byłby jeszcze większy. Dodatkowo zaoszczędziliby na premiach za wygraną, chyba żeby wypłacać za nieukończony wyścig.

U nas też sezon ogórkowy - żłobek zamknięty, wszystkim kazali wyjechać na wakacje. Nic się nie dzieje. Brak akcji. Za parę dni wyjeżdżamy, póki co z Maksem w domu siedzi babcia, bo nijak nie dajemy się przekonać, że jest wystarczająco „dudy” [tłum. duży] na to, żeby samemu gospodarzyć.

I jak na sezon ogórkowy przystało, największą sprawą ostatnich dni była u nas mata do kąpieli. Bez maty w naszej wannie kręcimy piruety. Starą musieliśmy wyrzucić, więc mama kupiła super kolorową z rysunkami ośmiornicy, rybek itp. Maks z rykiem chciał wyskoczyć z wanny, za żadne skarby nie chciał w niej usiąść. Po paru dniach negocjacji i coraz grubszej warstwie brudu kupiliśmy kolejną matę – białą, bez wzorków. Jak tylko Maks znalazł się w wannie, kategorycznie zażądał włożenia również kolorowej maty, zupełnie jakby się stęsknił za ośmiornicą. I weź człowieku takiego zrozum. Po zainstalowaniu dwóch mat antypoślizgowych, kąpiel przebiegała bez zakłóceń.

Bizie

2009-07-27T17:56:00.001+02:00

Jeśli myśleliśmy, że to szczekających psów boi się Maksio najbardziej, to wiemy, że do ostatniej niedzieli byliśmy w wielkim błędzie. Szczeknięcie psa ma się nijak do parskającego konia. Trzeba było widzieć Maksa zwiewającego ze stajni…Wybraliśmy się do naszych znajomych koniarzy zobaczyć śliczną Bizie, która przyszła na świat 2 miesiące temu i jest rodzoną siostrą Hamiltona. Nie pytaliśmy, kto jest ojcem, ale mama to poczciwa i dobrze nam znana Piwonia. Maks starym zwyczajem wałęsał się wszędzie, gdzie tylko było możliwe, m.in. w stajni, gdzie koniecznie chciał posprzątać. Kiedy usłyszał parskającego konika – nie jestem pewien, który to był – prawie że odleciał na miotle, takiego przyspieszenia dostał chłopina.

Nie byłby sobą, gdyby nie chciał się odegrać na końskim środowisku. Upatrzył sobie Bizie – najmniejszą w zagrodzie i Bogu ducha winną istotę - jako ofiarę i wrzucił jej na poletko nadmuchany balon, który ta zaczęła oblizywać. Balon pękł i wystraszył ją tak mocno, że pognała hen jak w Wielkiej Pardubickiej. Oj, zdobędzie kiedyś sporo medali…

z balonem...

i po balonie

Koza i autobus

2009-07-21T20:38:00.018+02:00

Co można robić w weekend? Wszystko, byleby tylko rozerwać Maksa. Z perspektywy czasu wydaje się, że tym razem nam się udało. W sobotę nareszcie dojechaliśmy do Brukselki; mimo że nie mamy daleko, od roku nam nie wychodziła wizyta u Litwinów. W międzyczasie Dominikas zaczął gadać po francusku, a na świecie pojawił się Gabrielus. Wizyta u D&G obfitowała w niezapomniane zdarzenia, w tym wizytę na placu zabaw, przy którym mieszkają żarłoczne kozy.

koza brukselka

W niedzielę rano przyjechał, w drodze z wakacji, mały Iwo z tatą. Miło zjeść śniadanie w towarzystwie starych przyjaciół. Gorzej zobaczyć Maksa boksującego się z Iwo. Cóż, każdy chłopak kiedyś musi zacząć walić pięścią.

Najlepszy jednak był autobus. Mama wymyśliła, żebyśmy pojechali do miasta, było nie było stolicy, na spacer i lody. Niby nic takiego w niedzielne, leniwe popołudnie, ale... Zamiast naszych czterech kółek pojechaliśmy autobusem - a trzeba wiedzieć, że zaraz po pociągu, koparce i śmieciarce, to jest ulubiony pojazd Maksa. Ile radości z kilkunastominutowej jazdy. Pomyślicie, że to dlatego, że z racji wieku załapał się na darmowy przejazd. Nie, wcale nie. Żeby się tak cieszyć z jazdy jak Maks, trzeba przede wszystkim przesiadać się z siedzenia na siedzenie na każdym przystanku. 15 razy! Oczywiście zapinając pasy.

Łołełek

2009-07-14T09:42:00.003+02:00

Każde urodziny w życiu człowieka mogą być przełomowe. Np. stulatek domaga się na swojej imprezie odśpiewania innej piosenki niż ‘Sto lat’. Osoby wkraczające w dorosły wiek mogą nazajutrz po ukończeniu 18 roku życia przystąpić do różnorodnych, dotąd zakazanych, zakupów w sklepach monopolowych, z bronią, tudzież sprzętem sado-maso.

Maksowi stuknęły dwa lata i też postanowił pokazać, jak się zmienił. Od dwóch nocy chce koniecznie udowodnić, że potrafi sam wyjść z łóżka, przerzucając najpierw nogę, a później resztę ciała przez bok dziecięcego łóżeczka, by hukiem wystraszyć i tak niewyspanych rodziców. Zabezpieczyliśmy już teren miękką matą i kołdrą na wypadek powtórek, które, jestem pewien, nastąpią, bo Maks nie przestaje powtarzać ‘tutaj bam ja’.

Oczywiście nie jest to tak bardzo zły chłopak, bo po sobotniej imprezie urodzinowej, na której było sporo innych dzieciaków pod kontrolą sporej ilości dorosłych, spał jak zabity do 9 rano, prawdopodobnie pod wpływem wielkich emocji i radości z nowego rowerka. Wniosek nasuwa się prosty: jeśli chcemy pospać, musimy wszyscy imprezować. Stara studencka prawda…

Maks i jego "łołełek"

2 lata

2009-07-09T21:18:00.013+02:00

Dokładnie jutro (piątek) mijają 2 lata, odkąd Maks narzuca nam swoje towarzystwo, domaga się posiłków, wymaga opieki i całodobowej troski. Ufff. Zdaję sobie sprawę, że najgorsze dopiero przed nami. Np. prezenciki dla żłobkowych kumpli.

Tutejszy zwyczaj nakazuje solenizantowi, a właściwie jego rodzicom, obdarować symbolicznymi - na szczęście - prezentami wszystkie dzieci w żłobku. Niewielka to instytucja, ale pakowanie słodkości i something for fun do dwudziestu paru torebek zabiera nieco czasu. Ważne, żeby skończyć przed północą, bo kilka minut po dwunastej, Maks starym zwyczajem może się obudzić i z marszu będziemy zmuszeni świętować jego urodziny.

A jeśli wredne psy mieszkające po sąsiedzku będą miały w tym czasie swoją szczekającą imprezę, my będziemy musieli z małym tchórzem zapalać i dmuchać w dwie świeczki do 7 rano, kiedy otwierają żłobek. Potem tylko poczwórne espresso i do pracy.

Sto lat synku! I dobrej nocy!

PS. A impreza w żłobku mogłaby wyglądać tak:
http://www.youtube.com/watch?v=XQcVllWpwGs&feature=player_embedded

Gruby zawiadowca

2009-07-06T13:02:00.013+02:00

Odzwyczailiśmy się od tego, że Maks może chorować. Tzn. jeśli przyjąć, że nocne pobudki są normalne, a powracająca co jakiś czas marudność - odświeżająca jak pasta do zębów reklamowana przez którąś z piosenkarek.

Maksa rozpaliło zeszłotygodniowe słońce i dziś zamiast z dziećmi bawi się w domu z ojcem. Dzięki temu mogłem obejrzeć "Zaczarowany ołówek", który nadają o 8.35. Maksa to nie wzrusza, bo jego faworytem jest lokomotywa Tomek. Widziałem już parę odcinków "Tomka i przyjaciół" i ja z kolei najbardziej lubię Grubego Zawiadowcę. Wożą go limuzyną, wyluzowanego, z solidnym brzuszkiem i stałą obstawą. Ech, co za życie!

Jak się w tygodniu zostaje w domu, można rano zobaczyć przez okno śmieciarę i to bez pomocy zaczarowanego ołówka. Kiedy staliśmy w oknie, zobaczyłem błysk w Maksiowym oku! Uważnie się przypatrywał pomarańczowemu pojazdowi, a zwłaszcza jego kierowcy. Choć nie siedział w limuzynie, obaj widzieliśmy, że to ten sam, kropka w kropkę, wyluzowany Gruby Zawiadowca.

Żar z nieba

2009-07-02T07:27:00.008+02:00

Przy takim upale jaki nam serwuje słońce od paru dni, bez wody ani rusz. Wypijam w biurze przynajmniej 2 litry. Maks też nie odrywa się od wodopoju, ale na dodatek może ganiać w krótkich spodenkach i moczyć stopy w małym basenie.

Skoro wspomniałem o basenie, muszę pochwalić Maksa za spryt i umiejętność współpracy z koleżeństwem. Otóż, w pogodne dni dzieci w żłobku spędzają praktycznie cały dzień w ogródku, gdzie rozstawiony jest basen, wypełniony wodą do 10 cm (dla bezpieczeństwa). Basen jest jeden, a nóżek kilkadziesiąt. Co robi Maks? Razem z Diego (pani mówi że to le terrible de la crèche – czyli taki największy rozrabiaka w złobku) cwanie pozbyli się basenowej konkurencji. Kiedy już dzieci weszły do wody, ci dwaj mali nicponie zaczęli z całą mocą piszczeć, krzyczeć, drzeć się w niebogłosy, by po kilkunastu sekundach cała grupa zapłakanych i wystraszonych dzieci ewakuowała się.

Wszyscy teraz wiedzą, że korzystanie z basenu to prawdziwy przywilej. Ciekawe, który z nich wpadnie wcześniej na to, że można pozwolić się kąpać kolegom po uiszczeniu opłaty…

Cieka aja [szczeka pies]

2009-06-27T13:32:00.007+02:00

Okazuje się, że Maks to taki mały Stefek Burczymucha. Odważnie kroczy naprzód nawet w ciemnościach, kiedy w bezpiecznej odległości idzie tata, albo mama. W wannie kręci piruety nie przejmując się ryzykiem rozwalenia głowy. W kuchni nie boi się sięgnąć po talerz ciepłej zupy i wylać go na siebie, pardon, wziąć na klatę.

Ale od kilkunastu dni, lękliwie reaguje na szczekanie okolicznych psów. Kiedy wychodzi do ogródka i zauważy go pies sąsiadów naszych sąsiadów, którego dzielą od nas 2 płoty, Maks staje po jednym szczeknięciu, zakrywa oczy i ryczy.

Najgorsze jednak, że nawet w domu może się przestraszyć. Maks, znany z super czujnego snu, zrywa się w sekundę słysząc swojego ulubieńca buszującego w ogródku. Lecimy do niego, a on w amoku: 'Cieka aja, hoł hoł!'. Jak mawia stare przyszłowie - nie da ci ojciec, nie da ci matka, tego co dać ci może sąsiadka.
Sąsiadom serdecznie dziękujemy.

Ste morda kaj pozabili?

2009-06-22T21:42:00.009+02:00

Jeśli tylko czegoś zapomniałeś, to pewnie w Ljubljanie. Oj wiedzą, jak się tu bawić. Ktoś powiedział, że studenci to największa grupa społeczna w tym mieście i widać to na każdym kroku. A doświadczenie własne podpowiada mi, że to najlepsza rekomendacja do zabawy. A czyż może być lepsze miejsce niż nad rzeką, pod parasolem jednego z tysiąca barów opodal placu Prešernov, na którym w czerwcu wystawiają Jezioro Łabędzie Czajkowskiego. I to wszystko w tygodniu, nie czekając na weekend.

Z domu mama donosiła, że Maks jak tylko wstał po moim wyjeździe od razu: "papał tata!" - skąd wiedział? Mały skubany sporo czai, nie wiedzieć skąd. Dużo też miesza, bo jak się nauczył "idziemy na lody" to teraz lody to dla niego "nalody".

W takiej Ljubljanie nawet Maksio by sobie dał radę, bo woda to voda, chleb to chlieb a duże piwo to velke pivo. Trzeba, oj trzeba, uważać na ulicy, bo np. polskie k.mać brzmi identycznie. Gorzej, że nie można by się z Maksem wybrać na tutejsze wyśmienite "nalody". Ale tylko dlatego, że sprzedają je na kupy...

Plaster

2009-06-18T22:24:00.010+02:00

Młodzież nastoletnia może być dumna, jeśli uda się w końcu puścić kółka z dymu papierosowego. Dziatwę szkolną rozrywa duma wtedy, kiedy np. dostaje świadectwo z paskiem. Z czego dumny ma być Maks? Czy jeśli uda mu sie podprowadzić buty taty, to wystarczy? Moim zdaniem nie. Trzeba czegoś więcej.

Ulubionym zajęciem pierworodnego jest skakanie z krawężników, schodków, przez kamienie i gdzie tylko jest to możliwe. Np. 10 metrów przed wejściem do żłobka - 'hop-pa!'. Wczoraj podbródek wylądował na murku i stało się. Krew siknęła, łzy pociekły. Panie żłobkowe przystąpiły szybko do akcji ratunkowej i po chwili Maks uspokoiwszy się, jak paw dumnie prezentował wszystkim plaster na brodzie.

W południe mama zabrała go do lekarza na szczepienia, po których dostał kolejne dwa plastry, na nodze i przedramieniu. "Plasterka" ponoć wołał uradowany jakby się bawił apteczką. Nie dziwi więc, że kiedy odbierałem go po południu, Cindy, rozglądając się za Maksem, mruczała pod nosem: gdzie ten Rambo?

Problem pieluchowy

2009-06-15T22:34:00.002+02:00

Nie wiem jak u Was, ale tutaj w niedzielę mieliśmy prawdziwe lato. Jeszcze w sobotę wujek Paweł wpadł na pomysł, żeby pojechać nad wodę. To jeden z tych pomysłów, którego się żałuje na drugi dzień, kiedy człowiek chciałby poleniuchować w domu, ale my i tak nie mamy nic do stracenia, bo nie zwykliśmy z Maksem wylegiwać się w niedzielę do południa.

Kiedy w końcu udało się nam spakować leżaki, kocyk, piłki, samochodzik, książeczki, zestaw do piachu (choć wiadomo, że nad tą wodą nie ma piasku) i wsiedliśmy do samochodu, Maks nauczył się nowego zwrotu: "Nad wodę!" albo raczej "Na bode!".

Słonko przygrzewało, więc wujek Paweł wpadł na kolejny genialny pomysł: wchodzimy do wody! Weszliśmy, ale po krótkim zmrożeniu ciała od szyi w dół trzeba było się grzać z kiełbaskami na grilu. Przy okazji słonka gorącego postanowiliśmy, że Maks mógłby w końcu poczynić jakieś postępy w załatwianiu niektórych potrzeb (nocnik znów w odstawce). Wszyscy rodzice twierdzą, że najlepiej latem puścić dzieciaka w majtkach bez pieluchy i bardzo szybko mały się zorientuje, że trzeba wołać przed, a nie po. Oczywiście, nie pozbawiamy dziecka pieluchy na czas snu/drzemki.

Tyle teoria. W praktyce wygląda to mniej więcej tak: Maks - twardziel - w majtkach nie popuszcza ani kropli. Zgodnie ze swoją strategią całość potrzeb załatwia w pieluchę, którą w trosce o jego sen założyliśmy na czas drzemki. Oczywiście drzemka trwała nie dłużej niż 5 minut, mniej więcej tyle, ile potrzebował na spokojne załatwienie sprawy.

Maks generalnie olewa problem pieluchowy.

Reportaż

2009-06-12T23:53:00.001+02:00

W życiu każdego chłopaka musi przyjść taki moment, kiedy oderwie się od mamy i taty i ruszy w świat. Ewentualnie, to mama i tata ruszą w świat, a on ląduje w Rabce.

Nasz eksperyment się chyba udał: zaproponowaliśmy babciom wyjazd w góry z Maksem, jedna z babć dorzuciła 4-letnią Matyldę - kuzynkę Maksa, a my w tym czasie oddaliliśmy się na bezpieczną odległość za ocean. Było z tym trochę kłopotu, bo mama przez to, że nie je mięsa, nie akceptuje świńskiej grypy, poza tym w ostatnią noc, kiedy kładliśmy Maksa, powiedziała, że chyba nie jest gotowa go zostawić, Maks jakby podskórnie czuł, że go opuścimy i trochę potrząsał łóżeczkiem zanim zasnął, a ja byłem chory, tak jak przed wakacjami 3 lata temu, podczas których złapałem ospę.

Mimo wszystko wyjechaliśmy do kraju, w którym zamawiając kawę ryzykuje się otrzymanie 4-litrowego wiaderka, sztućce nawet w hotelu są plastykowe, croissant jest wielkości przyzwoitego bochenka chleba, a każdy kierowca musi przejść kurs szybkiego czytania, bo żaden ze znaków drogowych nie przypomina europejskich symboli, tylko jest pełen opisów.

Podczas gdy my byliśmy zajęci oblatywaniem muzeów, wdychaniem miejskiego powietrza, leżakowaniem w parku, objadaniem się NAJLEPSZYMI NA ŚWIECIE ciachami sernikowymi w Magnolia Bakery

Maks najzwyczajniej w świecie zapomniał, że ma mamę i tatę i w ogóle nie przejawiał oznak tęsknoty - tu opieram się na babcinej relacji.

Nasz syn stworzył z Matyldą (ku wielkiej radości obu babć) grupę taneczno-wokalną pod nazwą "Bawimy się od rana do wieczora". Kakilka, jak nazywa ją Maksio, była odpowiedzialna za jego rozwój językowy i ruchowy. Maks rozgadał się na całego, zdania coraz częściej składają się z 3 słów, z których przynajmniej 2 są w miarę zrozumiałe.
Maks z wdzięczności pokazał jej, co to znaczy mieć koński apetyt i od teraz mała Kakilka, kiedyś niejadek, nie odmawia zupy, parówek czy chleba.
To dowodzi, że nasz eksperyment się udał.

Również nam, bo od 2 lat nie czuliśmy się tak swobodnie. Do tego stopnia, że sam B.O. pozazdrościł nam wakacji i zaprosił małżonkę na sobotnią randkę do NY. Zrobiło się dość głośno niedaleko naszego hotelu i chyba pierwsza para przeciągnęła tę randkę do późnego ranka, bo jeszcze w niedzielę, parę pobliskich ulic było zablokowanych. Ech chłopie, jak się bawić, to się bawić!

wszystko przez krówki

2009-06-10T16:53:00.001+02:00

Jesteśmy pratiquement au rez-de-chaussée – mówi opalony koleś z wyraźnym akcentem hiszpańskim, czyli na parterze. Ale te pratiquement robi różnicę i to dość sporą, bo drzwi tej cholernej windy nie otworzyły się. Słychać rozmowy szczęściarzy, którzy nie wsiądą do windy nr 6, ale odjadą za chwilę na któreś tam piętro. Tylko ja, cholerka, któremu zachciało się wpaść na kawę do innej kafeterii i jeszcze się zatrzymałem skuszony prawdziwymi polskimi krówkami u znajomego, muszę kiblować w tej windzie.

Wszystko przez panią, która jak sama przyznaje, przynosi pecha. Niedawno rozwaliła samochód, kupiła nowy - nie wiedziała, zdaje się, gdzie jest wskaźnik zużycia paliwa i stała jak ta trąba gdzieś na trasie 6 godzin, czekając na przyjazd pomocy drogowej (mieli chłopaki pewnie tęgi ubaw). Ale, co ważniejsze, w ciągu ostatnich 2 lat, owa dama już czwarty raz siedzi w zaciętej windzie. Ta ma limit 1300kg, ja co prawda przytyłem na wakacjach, ale daleko mi do pani madame...

Wentylator działa tylko na obrazku, oddychamy ciężko jak sprinterzy po finałowym biegu. Zaczyna brakować powietrza, jest gorąco, obluzowuję krawat, ach żeby z kim innym utknąć w windzie…

Idą w ruch komórki, madame spieszy się do znajomej, która za chwilę rodzi i potrzebuje wsparcia przyjaciółki, a pan … też się spóźni, ale na co to nie wiem, bo po hiszpańsku potrafię co najwyżej zapytać „jak się masz?”. Zaczynam wstukiwać treść tego bloga, chcąc wykorzystać sposobność i powoli odliczam kolejne minuty - z jednej strony chcąc się jak najszybciej wydostać, z drugiej przeciągnąć gdzieś do 16, by już nie wracać do biura.

Wychodzimy po 32 minutach. Ochrona spisuje nasze nazwiska do jakiegoś raportu. Jeśli spróbują mnie obciążyć odpowiedzialnością za tę sytuację, zwalę na Pawła. I jego krówki.

Wakacje

2009-06-01T16:13:00.002+02:00

Sprawa sie rypla. Mama Rysia od razu wyniuchala, o co chodzi z ta przerwa i powiedziala, ze na pewno wybyli.

Nie mogla wiedziec, ze wybylismy rock'n'rollowo! Zmienilismy strefe czasowa (na taka bez polskiej czcionki) - kiedy Wy wstajecie rano, my przewracamy sie na drugi bok. Ale, co najwazniejsze, wysypiamy sie we dwojke za wszystkie czasy... bo podczas przygotowan do podrozy zapomnielismy zapakowac Maksa...

Z Maksem wszystko w porzadku - uspokajam - jest pod opieka swoich dwoch wspanialych babc.

Relacja z przebiegu tego eksperymentu wychowawczo-wakacyjnego w przyszlym tygodniu.
[tataimama]

Bam ja!

2009-05-15T13:34:00.006+02:00

Chociaż słownik języka polskiego zawiera kilkadziesiąt tysięcy słów, które pozwalają na bilionową liczbę kombinacji, Maks zupełnie się tym nie przejmuje i opisuje świat z charakterystyczną dla dzieci prostotą: orzeczenie+podmiot, przy czym nawet rzeczownik może być orzeczeniem.

Jeśli go coś zaboli: Ała ja!
Albo się przewróci: Bam ja!
Chce miodu do kaszki: Ogu kaka!
Tata rozpala grila: Ogeńńń tata.

O ileż prostsze byłoby życie człowieka dorosłego, gdyby można było sobie oszczędzić tych wszystkich językowych ozdobników i porozumiewać się językiem Maksa:
- Spragniony ja...
- Piwo my?
- Racja ty!
- Mmmmm piwo...
By po paru godzinach podsumować: Bam ja!

Proroctwo

2009-05-12T21:56:00.019+02:00

Gdybym miał się pokusić o przewidywanie przyszłości, to mógłbym Wam powiedzieć, że:
- do wakacji 2010 sprzed Maksiowego żłobka znikną wszystkie kamyki, bo nie ma dnia, żebyśmy nie zapakowali kilku do samochodu w drodze powrotnej,
UWAGA: ta przepowiednia może się nie sprawdzić, gdyż jeśli żłobek nie zaprzestanie wydawania obiadów w obecności Maksa, przed zimą zbankrutuje i Maks będzie zmuszony poszukać innego kamieniołomu,

- najdalej w przyszłym roku, kiedy Maks będzie mógł samodzielnie otworzyć lodówkę, rabarbarowe jogurty będą znikały, zanim tata sięgnie po nie ręką,
UWAGA: ta przepowiednia może się spełnić wcześniej, ale pod warunkiem, że wpadnie do nas w odwiedziny babcia,

- a kiedy Maks przerzuci się na zwykłą pastę do zębów (z różowej & dziecinnej), spożycie środków chemicznych w naszym domu drastycznie spadnie,
UWAGA: powyższa przepowiednia nie obejmuje pianki do kąpieli, której konsumpcji nie sposób ograniczyć, chyba żeby zaklejać usta Maksowi przed kąpielą.

Co u Maksa?

2009-05-08T21:17:00.017+02:00

Makaron najlepiej jeść palcami, nie widzieliście? No bo widelec nadaje się do wystukiwania rytmu na stole, ale żeby jeść?
Najlepsza ciężarówa do zabawy, to ta pożyczona na placu zabaw. Oczywiście, należy zasłonić się plecami przed młodocianym właścicielem, bo mógłby nękać niepotrzebnie jakąś wypasioną łopatką, albo grabkami.

A jeśli małe co nieco po żłobku, to oczywiście jajo-jajo! A jak jajo, to tylko takie, w którym zmieścił się kurczak z frytkami. Takie niecodzienne jaja z Maksem lubimy najbardziej.

Grill

2009-05-04T19:06:00.002+02:00

Czwórka przedstawiona na zdjęciu na pierwszy rzut ma ze sobą wiele wspólnego. Są mali, lubią zabawę, mają mleczne zęby i nie dostają ani grosza kieszonkowego. Na dodatek wszyscy wczoraj wdychali dym z grila rozpalonego w Maksiowym ogródku (niedoszłe pole golfowe).

Zasadnicza różnica, o której istnieniu oni biedni nie mają pojęcia, wynika z chwili urodzenia. Natala przyszła na świat zanim wynaleziono grila, jej brat Mateusz i kolega Maks – kiedy grile nad Wisłą skwierczały, uginając się pod dostatkiem wysoce konsumpcyjnej kiełbasy. Najmłodszy Mikołaj, pechowiec, pojawił się na świecie już po wygaszeniu właściwej ery grilowej.

Na szczęście dla tych pociech, dowiedzą się o tym podczas lekcji historii za paręnaście lat. Tymczasem mogą bez zakłóceń wdychać. Czuwaj!

Zmiana strategii

2009-04-30T22:39:00.014+02:00

Babcia prawie zawału dostała słysząc, że będziemy wmawiać Maksowi, że to ona zabrała smoka. W trosce o babcię i jej przyjaźń z Maksem, przyjęliśmy inną podręcznikową taktykę: zepsucie smoczka. Obcięliśmy końcówkę i próbowaliśmy namówić syna do pozbycia się uszkodzonej zatyczki. W życiu nie widziałem takiego smutku na jego twarzy. Złamaliśmy się i odszukaliśmy rezerwowego. No i Maks dalej, nie wiedzieć czemu, rzuca smokiem na oślep, a my wysłuchujemy wrzasków towarzyszących tej zabawie.

Jako że nasza strategia poszła w las, postanowiliśmy opracować nową. I tak oto Maks ma prawo do smoczka tak długo, jak pozostaje on w jego rękach bądź buzi. Z chwilą gdy go wyrzuci, zawieszamy jego prawo do wieczystej dzierżawy do następnego wieczora.

I nie powiem, to działa. Dziś po trzeciej, kiedy się rozdarł i przez wzgląd na sąsiadów zainterweniowałem, w podziękowaniu za moją czujność rzucił smokiem tak mocno, że aż ściana się zatrzęsła, po czym liczba decybeli dobiegających z jego gardła potroiła się. Mama spała jak kamień, ja czym prędzej wróciłem do łóżka i nakryłem się poduszką i prawdopodobnie Maks zasnął już przed wpół do siódmej, bo kiedy wstawałem do pracy, nie było nic słychać. Inna rzecz, że nie widziałem jeszcze sąsiadów. Wyjechali na majówkę czy dosypiają?

mały czytelnik

Babcia i smok

2009-04-26T21:46:00.007+02:00

Jutro wyjeżdża od nas babcia. Była cały tydzień, na czym skorzystali wszyscy od Maksa (całodzienna zabawa z babcią na zjeżdżalce) po tatę (najlepsze na świecie pierogi ruskie i z mięsem).

Maks nauczył się paru nowych zabaw:
- gra w kosza na sucho, tzn. bez piłki - babcia mu wytłumaczyła do czego służy ten stojący na chodniku przy placu zabaw kosz,
- gingin - w tłumaczeniu "goń mnie" - najchętniej w ogródku,
- i najlepsze: wąchanie kwiatków - choć nie jestem pewien, czy wie jak pachną, bo mam wrażenie, że na nie prycha.

Wraz z jutrzejszym wyjazdem babci, z domu zniknie smoczek, którym Maks ostatnio terroryzuje nas w nocy. Żeby było jasne, do smoczka nie ma dostępu w ciągu dnia, jedynie do spania. Ale Maks używa go do teraz przede wszystkim do rzucania i wściekłego alarmowania o swoim negatywnym stosunku do świata w nocy.

Decyzja zapadła, smoczek zniknie, co zwalimy oficjalnie na babcię. Maks jeszcze nie wie, czym to pachnie. Wampir jeden...

Ziarnko do ziarnka

2009-04-22T22:51:00.004+02:00

Nie wiedzieć czemu, Maks znalazł sobie nową zabawę. W kuchni na parapecie trzymamy drobniaki, za które łącznie możnaby kupić co najwyżej... niewiele naprawdę możnaby za to kupić. Ale dla Maksa to wielka forsa. Zaczął od stłuczenia małej szklaneczki, w której do tej pory brzęczały monety. Teraz przechowujemy je w plastikowym kubeczku. I to jest największa radość dla naszego syna. Wysypać z kubeczka i cent po cencie, grosik po grosiku załadować z powrotem. I tak przez godzinę. Niestety, nie przygląda się żadnej z monet i nie próbuje oszacować wartości w przeliczeniu na np. dolary.

Pokusiłem się o to sam i okazało się, że kwota 1,30zł + 2,02 eur po kursie (3.38zł za dolca i 1.30$ za euro) daje nam 3 dolary! A wszyscy dobrze wiemy, że legendarne fortuny zaczynały się od jednego...

Pozostaje tylko kupić parę kilo ziemniaków, ugotować i sprzedać za podwójną cenę, potem worek, skrzynię, ciężarówkę tych ziemniaków i wszystkie obierać, gotować, sprzedawać...

Pokaż rogi

2009-04-19T10:25:00.018+02:00

Stało się. Do tej pory Maks traktował nocnik jak kilkusekundowy stołek. Siadał, nawet chętnie, ale właściwie od razu się zrywał do biegu ze spodniami spuszczonymi do kostek. Ale w sobotę, jak gdyby nigdy nic, poinformował, że zaraz będzie potrzebował nocnik, przyniósł go, rozebraliśmy chłopaka, usiadł i po chwili dno się zapełniło!!!Bravo Maks!

Z kaskiem też sukces. Dziś, jak go założyliśmy przed wyjściem na rower, to nie ściągnął nawet (może i dobrze) na zjeżdżalce. Ach, żeby tak nauczył się jeszcze skręcać kierownicą samemu.

Na spacerze spotkaliśmy pięknego ślimaka, pierwszego w życiu Maksa. Gdyby tylko można było Maksa wsadzić w taką muszelkę na całą noc, on by wysuwał tylko rogi, my mu sera, a on dalej śpi. A tak, w ostatnim tygodniu znów przeżywamy jakieś koszmary nocne. Kiedy to się skończy? Jak pójdzie do liceum? Albo do wojska?

Ślimaczy się to niesamowicie...

didi ?

2009-04-15T20:14:00.018+02:00

- Didi?
- Proszę bardzo. Jeszcze jedno ciasteczko? Weź.

Krótki wypad w śnieżne góry i Maks wrócił na ścieżkę nieskończonego odżywiania. Cokolwiek miałby w ustach, zanim jeszcze się skończy, woła 'didi?' [jeszcze?]

- Kawałek szynki? Proszę.

Jak już wspominałem, Maks znowu je, a właściwie pożera. Mogła w tym pomóc sekretna rozmowa z Kacprem, którego tata też nie miał dość zimy i zabrał go na narty.

- Didi?
- Nie masz dość tego sera? OK.

Być może swój udział w Maksiowym ozdrowieniu miał Bruno, młodszy przyjaciel Maksa, któremu buźka się śmieje, już na sam widok miseczki.

- Didi?
- Zjedz chlebek. Tak, możesz zostawić skórkę. Popij mlekiem. Co? Jabłko teraz? No dobra, poczekaj - obiorę. Banan? Przecież zjadłeś już jednego w samochodzie. Dobra, dobra, nie żałuję tobie... No i jak, smakował budyń? A widzisz! Pomidor nie podchodzi? ... w przeciwieństwie do ogórka. Skończyłeś? Proszę? Co mówiłeś?
- Didi.